Tα όνειρά μου…

Τα όνειρά μου χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σ αυτά που βλέπω στον ύπνο μου και σ αυτά που φαντάζομαι όταν είμαι ξύπνια. Ίσως, για την ύπαρξη της δεύτερης κατηγορίας να φταίει, σύμφωνα με τον κύριο Λεφάκη, το ζώδιό μου, που είναι γενικά ονειροπαρμένο και φαντασιόπληκτο. Ίσως πάλι και όχι. Οι ειδικοί λένε πως αυτά που ονειρευόμαστε είναι εμπειρίες ή εντυπώσεις που έχουν κρυφτεί στο υποσεινήδητο και ξεπηδούν ως ασύνδετες εικόνες την ώρα που βρισκόμαστε στον πιο βαθύ μας ύπνο. Έτσι εξηγείται γιατί βλέπουμε συνήθως πράγματα ή πρόσωπα τα οποία σκεφτόμαστε πολύ ή συζητάμε γι αυτά. Αυτό που δεν εξηγείται εύκολα είναι το γιατί συνήθως βλέπουμε πράγματα τα οποία μας πονάνε τόσο. Μήπως τελικά ο πόνος εντυπώνεται βαθύτερα στο υποσεινήδητό μας απ ότι  η χαρά?

Τα όνειρα της ημέρας είναι διαφορετικά. Ουσιαστικά είναι οι ίδιες μας οι επιθυμίες που αναζητούν τρόπο να εκφραστούν για να γίνουν κάποτε πραγματικότητα. Συνηθίζω να ονειρεύομαι ακόμα κι όταν περπατάω, όταν χαζεύω μια βιτρίνα, όταν πίνω καφέ με μια φίλη μου. Ακόμα κι όταν μιλάω ονειρεύομαι. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, γιατί πολλές φορές δίνω την εντύπωση ότι είμαι αλλού.Και όντως είμαι. Οι ειδικοί δεν έχουν καμία εξήγηση για τα όνειρα που κάνουμε όταν είμαστε ξύπνιοι.Το πιο πιθανό όμως είναι πως όλα αυτά είναι σημάδια ενός καταπιεσμένου εγώ που προσπαθεί να βρει τρόπους διαφυγής. Δεν μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι τα ταξίδια που θέλω να κάνω και τα πρόσωπα που θα θελα να πάρω μαζί μου σ’αυτά. Δεν μπορώ να μην ονειρεύομαι το σπίτι που θα θελα κάποτε να φτιάξω και να ζήσω εκεί ήρεμα και άνετα. Περπατώ και σκέφτομαι πως θα είναι η ζωή μου σε δέκα χρόνια και την φτιάχνω όπως θέλω εγώ.Κι αυτό με ηρεμεί.

Τα περισσότερα όνειρά μου έχουν σχέση με την τάση μου να φεύγω.Να φεύγω για ταξίδι, να φεύγω από το σπίτι και να μετακομίζω αλλού, να φεύγω στο εξωτερικό για να δουλειά, να φεύγω από μια σχέση και να πηγαίνω σε μια άλλη που την φαντάζομαι πάντα καλύτερη από την προηγούμενη. Τα όνειρά μου έχουν τάσεις φυγής.Και δεν τα μοιράζομαι με κανέναν. Είναι δικά μου, τα φτιάχνω όπως θέλω και τα κρατώ μέσα μου. Τα όνειρά μου είμαι εγώ…

Κάποτε αναρωτιόμουν αν θα υπάρξει ποτέ κανένας που θα μπορέσει να τα καταλάβει και να τα μοιραστεί μαζί μου.Τώρα πια ξέρω σίγουρα πως αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Γιατί ο καθένας έχει άλλα στο κεφάλι του κι αλλιώς τα βλέπει τα πράγματα. Κι αυτά που για μένα είναι όμορφα όνειρα, για κάποιον άλλον είναι χαζές ουτοπίες. Και το βρίσκω πολύ δύσκολο να υπάρξουν δυο άνθρωποι με κοινό όραμα και κοινή πορεία. Γιατί πολύ απλά ακόμα κι αν υπάρχουν, δεν γνωρίζονται. Κι ούτε είναι εύκολο να γνωριστούν. Για το λόγο αυτό έχω πάψει να πιστεύω πως τα όνειρά μου θα μπορούν να αφορούν ποτέ κάποιον άλλον εκτός από μένα. Γι αυτό εχω μάθει  να τα φυλάω σαν επτασφράγιστο μυστικό, κρυμμένο καλά στο σεντούκι το οποίο ανοίγει τις ώρες που θέλω εγώ και μου αποκαλύπτει τους όμορφους θησαυρούς του. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι τα όνειρά σου, μα πιο ωραίο είναι να ξέρεις ότι μπορείς να τα πραγματοποιήσεις και μόνος σου. Τότε μπορείς να ονειρεύεσαι ακόμα και το πιο τρελό πράγμα. Αυτό κάνω εγώ. Και τα ονειράκια μου παρτάρουν μαζί μου…

Το μπουρδελοκαλόκαιρο-End of trilogy

Το φθινόπωρο ήρθε δειλά. Τα φύλλα κιτρίνισαν, οι πρώτες βροχούλες άρχισαν να πέφτουν και -όπως μας έμαθαν στο νηπιαγωγείο- τα αποδημητικά πουλάκια ξεκινούν σιγά σιγά να ψάχνουν για νέους τόπους κατοικίας. Και τα καταλαβαίνω, κρυώνουν τα καημένα και θέλουν να ζεσταθούν.Ξέρουμε όμως ότι την άνοιξη θα επιστρέψουν πάλι κι έτσι δεν ανησυχούμε. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι κάποια άλλα “πουλάκια” τα οποία αποδημούν – δυστυχώς όχι εις Κύριον-χωρίς να αφήσουν κανένα σημάδι ότι κάποτε θα γυρίσουν.Αυτή η νέα μέθοδος “εξαφανιζόλ” είναι σημείο των καιρών όπως θα έλεγε και ο Λιακόπουλος και θέτει ένα μεγάλο ερώτημα προς προβληματισμό: Γιατί λοιπόν εξαφανίζονται όλοι? Θα μου πεις, κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, ε κι αν χαθούν κάποιοι δεν έγινε και τίποτα. Δεν είναι όμως τόσο απλό και δεν καταλαβαίνω τον μηχανισμό που προκαλεί μια τέτοια συμπεριφορά.Δηλαδή ξυπνάει ο άλλος ένα ωραίο πρωί και σκέφτεται ” Τί έχω να κάνω σήμερα? Να πάω στη δουλειά, να πάω να αλλάξω το μπλουζάκι που μου πήρανδώρο για τη γιορτή μου και μου είναι μικρό, να πάω να πάρω ένα ΑΧΕ Dark Chocolate και .. να εξαφανιστώ?” Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω.Και χάνεται ξαφνικά και τον ψάχνει η άλλη δέκα μέρες και δεν τον βρίσκει πουθενά, ενώ το προηγούμενο βράδυ ήταν έξω μαζί και τρώγανε στου Tiffany’s κι ήταν όλο γλύκες. Πατάει κι ένα block στο MSN κι ούτε γάτα ούτε ζημιά..

Αυτές οι συμπεριφορές ανατρέπουν εξ ολοκλήρου την θεωρία του Δαρβίνου, επιβεβαιώνοντας πως ο άνθρωπος όχι μόνο δεν προήλθε από τον πίθηκο αλλά παρέμεινε εκεί! Με κάτι ψιλομεταλλάξεις που έγιναν κάποιοι κατάφεραν να εκφέρουν προφορικό λόγο- αν και οι περισσότεροι δεν τα καταφέρνουν ούτε σ αυτό- και κατα τα άλλα η επιβίωση βασίζεται στα βασικά και ενστικτώδη : φαγητό και αναπαραγωγή (ο ύπνος είναι περιττός από τότε που άνοιξαν τα μπουζούκια). Εφόσον λοιπόν η ζωή τους τα φέρνει έτσι ώστε να μπορούν να επιβιώνουν -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ζουν- τότε όλα είναι καλά και άγια. Εάν όμως για κάποιο λόγο – ή και χωρίς- βρεθούν μπροστά στην παραμικρή δυσκολία, τότε η φύση τους καλεί να ακολουθήσουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που εξ’ απαρχής του κόσμου συνοψίζεται σε μία και μόνο λέξη ” Τρέχα”!!! Και τρέχουν τα ζώα, μακριά, όσο πιο μακριά μπορούν για να γλιτώσουν, να μην τους πειράξει κανείς, να μην τους χαλάσει κανείς την ησυχία τους, να μην τους ζορίσει τίποτα. Κι αν πεινάσουν ψάχνουν για νέο θήραμα, ίσα ίσα για να βολευτούν για λίγο καιρό και να εξαφανιστούν ξανά χωρίς να δώσουν εξήγηση καμία. Βολικότατο και πανεύκολο! Σε τί διαφέρουμε λοιπόν καλέ μου Δαρβίνε από τον πίθηκο? Σε τίποτα.Σκίσε τα βιβλία σου,σβήσε τις θεωρείες σου και άσε μας να ψεκαζόμαστε με τον νέο προιόν της Lancome που λέγεται Excafanizol και τόσο μας πάει…

Έφτασε λοιπόν το φθινοπωράκι και συνεπώς -όπως επίσης μας έμαθαν στο νηπιαγωγείο- έφυγε το καλοκαιράκι..Κι αν μας τα μάθαιναν και λίγο καλύτερα θα έλεγαν “το μπουρδελοκαλοκαιράκι..”Κι άφησε πίσω του  μια μυρωδιά Excafanizol τόσο έντονη που ακόμα απορώ πώς δεν την είχα μυριστεί νωρίτερα. Και για να είμαι ειλικρινής δεν είναι πως με πείραξε ούτε με στεναχώρησε. Απλά με ξάφνιασε, γιατί δεν το περίμενα. Τουλάχιστον όχι τόσο σύντομα και όχι έτσι. Και τώρα, δέκα μέρες μετά, δεν δίνω δεκάρα τσακιστή κι ούτε καν με νοιάζει αν όσα συνέβησαν ήταν αλήθεια ή γέννημα της φαντασίας μου.Γιατί αν ήταν αλήθεια, τότε έκανα super διακοπές κι αν ήταν γέννημα της φαντασίας τότε.. έχω ζωηρή φαντασία!! Αυτό που μου έμεινε όμως και που κανείς δεν θα καταλάβει ποτέ όσος καιρός κι αν περάσει και όσες φορές κι αν το εξηγήσω, είναι πως ορισμένοι άνθρωποι  κερδίζουν τη συμπάθειά μας χωρίς να προσπαθήσουν ιδιαίτερα και εν τέλει αποδυκνείεται πως δεν την αξίζουν και άλλοι μας προκαλούν αντιπαθεια ενώ κατά βάθος είναι κάτι άλλο απ΄οτι δείχνουν. Και δυστυχώς πέφτουμε όλοι στην παγίδα. Μόνο εγώ- και θέλω να το τονίσω αυτό- μόνο εγώ κατάλαβα κάτι περισσότερο φέτος- και αποδείχτηκα  πέρα για πέρα σωστή- ακόμα κι αν το αποτέλεσμα είναι τώρα αυτό που είναι. Γι αυτό έμαθα ότι το ένστικτό μας είναι ο καλύτερος μας σύμβουλος , καλύτερο κι απ΄τον καλύτερο μας φίλο που θέλει το καλό μας αλλά δεν ξέρει πως εμείς ξέρουμε  ή νιώθουμε κάτι παραπάνω.

Εκ του αποτελέσματος λοιπόν και μετά τα όσα η πείρα με δίδαξε θα ήθελα να σας ευχηθώ έναν καλό χειμώνα, με πολλές πολλές εκπλήξεις, με όμορφα βράδια, με σαββατοκύριακα διασκέδασης και να σας δώσω μια πολύτιμη συμβουλή ” Ψεκαστείτε! Κάνει καλό!”

Κάθε μέρα είναι μια καινούρια μέρα…

Κι επειδή ξυπνήσαμε με επιθετική διάθεση… Πάρε να ‘χεις!!

Χρόνια μου πολλά…

Ο γάμος

Σήμερα παντρεύτηκε μια πολύ καλή μου φίλη, κολλητή από τη σχολή. Ήταν ο μόνος γάμος που έγινε μέρα μεσημέρι και πριν ξεκινήσω από το σπίτι μου φαινόταν πολύ περίεργο… Για να είμαι ειλικρινής βαριόμουν να πάω. Έφταιγε και το χτεσινό ξενύχτι (μια που χτες αρραβωνιάστηκε μια άλλη καλή μου φίλη), έφταιγε και η κακή ψυχολογία μου με όλα αυτά που έχουν συμβεί τελευταία.. Όμως δεν γινόταν με τίποτα να λείψω από το γάμο της φιλενάδας μου, κι έτσι έβαλα ότι καλύτερο είχα και φόρεσα το πιο ακριβό μου χαμόγελο για  πάω στην εκκλησία. Χαιρόμουν πολύ για τη χαρά της αλλά κατά βάθος λυπόμουν για τη δική μου λύπη και όλα αυτά εναλλάσονταν συνέχεια. Μέχρι που ξέχασα τί ένιωθα και αφέθηκα να κοιτάζω τα δρώμενα. Κι η νύφούλα μας ήταν τόσο όμορφη, που έλεγα πως αξίζει πολύ να τη ζήσει κάποιος μια τέτοια στιγμή, κι απ την άλλη έβλεπα τους άντρες γύρω μου και αναρωτιόμουν τί κοινό θα μπορούσα να έχω εγώ με κάποιον απ΄αυτούς και δεν έβρισκα τίποτα. Όλοι μου φαίνονταν ανούσιοι και άσχημοι. Και τότε κατάλαβα ότι είμαι ερωτευμένη αλλά όχι όπως τις άλλες φορές… Ένιωθα να μου λείπει πολύ ο άνθρωπός μου και ήξερα ότι το κενό αυτό δεν θα το γέμιζε κανείς. Και θύμωσα…

Καθώς πήγα στο μπροστινό μέρος της εκκλησίας για να βγάλω μερικές φωτογραφίες, στάθηκε δίπλα μου μια κυρία μαυροφορεμένη και μου είπε να περάσω πιο μπροστά για να βλέπω καλύτερα. Και με μια της κουβέντα την συμπάθησα τόσο, που την ένιωσα σαν μάνα μου. Κι ύστερα ο παπάς έδωσε στο ζευγάρι να πιει κρασί κι η κυρία μου είπε πως ” εμείς έχουμε σαν έθιμο να τους ταίζουμε και καρύδια με μέλι”.. Παραξενεύτηκα και τη ρώτησα από που είναι και μου απάντησε με ένα τεράστιο χαμόγελο ” Απ’ την Κρήτη”… Και μου ρθε να πηδήξω τα σκαλοπάτια, να ανοίξω την πόρτα και να αρχίσω να τρέχω μακριά, μακριά, μέχρι να διασχίσω το πέλαγος και να φτάσω στο νησί κουρασμένη και κατάκοπη και να του πω πως δεν ζω άλλο μακριά του.. Αλλά δεν έδειξα τίποτα, μόνο χαμογέλασα και της είπα πως ειν ωραία η Κρήτη…

Στο γλέντι, κάτσαμε σ ένα τραπέζι όλοι οι γνωστοί και φίλοι και φυσικά δεν παραλείψαμε να πιούμε το αλκοόλ που επέβαλε η περίσταση. Κι ύστερα από τα κλασσικά , τούρτα, χορός του ζεύγους, χορός της οικογένειας κτλ κτλ  είδα να ξεπροβάλλουν δυο μουσάτοι με μια κρητική λύρα στα χέρια κι είπαν πως θα παίξουν κρητικά.. Και σάλταρα. Είπα δεν είναι δυνατόν να μου συμβαίνει εμένα αυτό. Κι έμεινα εκεί, ακίνητη να χαζεύω σαν άγαλμα. Και είπαν μαντινάδες. και χόρεψαν τα κρητικά κοπέλια κι έγινε ένα γλέντι τρικούβερτο μέχρι που παραλίγο να βάλω τα κλάματα.. γιατί θυμήθηκα το γλέντι στο Θέρισο και δεν άντεξα άλλο.

Σηκώθηκα να φύγω. Κι ενώ περπατούσα για την έξοδο, να σου πετάχτηκε μπροστά μου η κυρία με τα μαύρα και έτρεξε κοντά μου.. Της είπα ότι μ άρεσε πολύ που χόρεψαν κρητικά και μου απάντησε ” Εσένα – τονίζοντας πολύ τη λέξη- σε συμπάθησα απ την πρώτη στιγμή που σε είδα στην εκκλησία!! Γι αυτό θα σου δώσω το τηλέφωνο του σπιτιού μου και θα ρθεις όποτε θέλεις στην Κρήτη και θα μείνεις στο σπίτι μου στο Ηράκλειο”…. Και μ αγκάλιασε σφιχτά σα να μου έλεγε πως η ιστορία μου με την Κρήτη δεν τελειώνει εδώ και μ΄άφησε να πιστέψω πως ίσως να μην τελειώσει ποτέ…

Στα νεύρα επάνω….

Δεν βρίσκω λόγια.. Δεν βρίσκω λόγια να γράψω πέντε σειρές για να βγάλω τον θυμό που έχω μέσα μου.. Δεν βρίσκω ούτε βρισιές να πω για να ξεσπάσω. Ούτε τον εαυτό μου δεν έχω κουράγιο να μαλώσω πια..Δεν έμεινε τίποτα…

Αυτό που στην αρχή σου φαίνεται καλό σου βγαίνει τελικά πιο άχρηστο κι από ένα σκουπίδι.Και δεν μπαίνεις καν στον κόπο να το πετάξεις γιατί στην ουσία δεν το είχες ποτέ. Απλά αφήνεις να το πάρει ο αέρας και να φύγει μακριά σου και υποψιάζεσαι πως κάποια στιγμή θα ξεχάσεις ότι κάποτε το σκεφτόσουν. Κι εύχεσαι να το πάει όσο πιο μακριά γίνεται για να μην υπάρξει καμιά πιθανότητα να το συναντήσεις τυχαία. ούτε να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις μαζί του σε μια δική σου στιγμή αδυναμίας.. Ελπίζεις πως ποτέ δεν θα ακούσεις τίποτα γι αυτό ούτε θα μάθεις πού βρίσκεται. Σου αρκεί να εξαφανιστεί δια παντός σα να μην υπήρξε ποτέ. Αλλά αυτό δεν γίνεται ως δια μαγείας. γιατί το ρημάδι το μυαλό έχει αυτή τη σκατομηχανή μέσα του που λέγεται μνήμη. Καταραμένος μηχανισμός η μνήμη και εντελώς άχρηστος. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να έχουμε μια βραχείας διάρκειας θύμηση,ίσα ίσα για να μπορούμε να ζούμε και να εξυπηρετούμαστε. Άντε το πολύ πολύ να θυμόμασταν και ότι έχει σχέση με τη δουλειά μας για να μπορούσαμε να εργαζόμαστε.Μέχρι εκεί.Γιατί πρέπει να τα θυμόμαστε όλα?

Μερικές φορές κάνουμε πράγματα πάνω στον αυθορμητισμό και την τρέλα μας, Και δεν μας νοιάζει αν θα μας βγουν σε κακό ή σε καλό. Και δεν ακούμε κανέναν παρά μόνο τον ηλίθιο εγωισμό μας που μας λέει πως έχει δίκιο. Και εν τέλει αντιλαμβανόμαστε πως η μαλακία που κάναμε είναι άνευ προηγουμένου και πως κανένας άλλος δεν θα ήταν τόσο καθυστερημένος όσο εμείς για να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά ακόμα και τότε υπάρχει μέσα μας μια μικρή αμφιβολία πως τα πράγματα θα φτιάξουν.Ε λοιπόν τίποτα δεν θα φτιάξει! Μην το προσπαθείς και μην το κουράζεις. Η καλή μέρα απ το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία και αποδυκνείεται πως είναι πάνσοφη!Αν ξυπνήσεις το πρωί με κέφι και ζωντάνια, τότε ακόμα κι αν κάτι σου πάει στραβά, θα το αντιμετωπίσεις μια χαρά. Κι αν ξυπνήσεις σαν ψοφίμι, τότε να περιμένεις ψόφια πράγματα.. Κι επειδή το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, το παραδέχομαι, ναι, δεν είμαι σοφή, αντιθέτως είμαι μια ηλίθια που νομίζει πως η ζωή θέλει να της φερθεί καλά αλλά τελικά διαπιστώνω πως η ζωή είναι τόσο χάλια όσο και ο δείκτης του χρηματιστηρίου εδώ και κάτι χρόνια! Κι ύστερα σου λένε να είσαι συγκρατημένα αισιόδοξος και πως όλα θα φτιάξουν. Σκατά και ψέματα.Τίποτα δεν φτιάχνει.Μόνο το μυαλό κουράζεται και αρχίζει να τα χάνει απ τον τόσο παραλογισμό μέχρι που φτάνεις τα 40 με ένα βαρβάτο Altzheimer και τότε πια γίνεσαι πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος. Καταραμένη μνήμη!

Τελικά δεν υπάρχει μηχανισμός αυτοπροστασίας ή μάλλον υποψιάζομαι πως κάτι υπάρχει αλλά δεν είναι εύκολο για όλους να το εφαρμόσουν. Λέγεται σταρχιδισμός και σημαίνει αυτό που ακούγεται. Κι εμείς που είμασταν πάντα καλόψυχοι, καλοκάγαθοι και έτοιμοι να βοηθήσουμε τον κόσμο στην ανάγκη, πρέπει να πάψουμε να είμαστε έτσι πια. Βαρέθηκα να ακούω τις φωνές των άλλων να μου ζητάνε πράγματα και να προσπαθώ να βοηθήσω ξεχνώντας τη δική μου φωνή που με λυγμούς ζητά λίγη σημασία. Κουράστηκα να προσπαθώ να δείξω στον κόσμο ποιο είναι το σωστό, ξεχνώντας να απαιτήσω να μου φέρονται σωστά. Ξενέρωσα με τους αναποφάσιστους, χαλάστηκα με τους ψυχολογικά διεστραμμένους, φόρτωσα άσχημα με τους νοητικά καθυστερημένους και έσπασα κάθε δεσμό με τους εν γένει μαλάκες. Καιρός να προχωρήσουμε μπροστά κι ας είμαστε μόνοι. Η μητέρα Τερέζα πέθανε. Ας το πάρουν χαμπάρι όλοι.

Το μπουρδελοκαλόκαιρο Νο 2

..Και το “ευλογημένο” καλοκαίρι συνεχίστηκε..Γιατί δεν μπορούσε να μείνει ανολοκήρωτη η τόση παράνοια..Γυρίσαμε πίσω και όλα έμοιαζαν τόσο λίγα.Η ζέστη, τα νεύρα, όλα συντελούσαν σε μια νέα τάση φυγής..Κι έψαχνα πού να πάω δευτερο-διακοπές μπας και ηρεμήσω λιγάκι και στρώσει το μυαλό μου.. Προτάσεις υπήρχνα πολλές.Για Νάξο, για Χίο, για Σύρο.Εγώ όμως προτίμησα τελικά- τί άλλο?-τα Χανιά γιατί την πρώτη φορά περάσαμε χάρμα και μας άρεσε πολύ. Θα μου πεις, ποιός λογικός άνθρωπος αποφασίζει να πάει διακοπες  δύο φορές στο ίδιο μέρος μέσα σε ένα καλοκαίρι? Κανείς! Γι αυτό κι εγώ αποφάσισα να σπάσω το φράγμα  της λογικής? και να ταξιδέψω ξανά προς το Νότο. Αυτή τη φορά με καράβι, αφενός για να μην πληρώσω πολλά και αφετέρου για να μπορέσω να φέρω καμιά λαθραία μάχαιρα στην επιστροφή μπας και χρειαστεί το χειμώνα να παίξω τον Γιάννη τον φονιά στο σίριαλ του Μανουσάκη..

8.30 ώρες στη θάλασσα και δεν πήρα χαμπάρι… Τζάμπα αγχώθηκα κιόλας κι έλεγα πώς θα περάσει η νύχτα, κι είχα πάρει μαζί μου και ένα σωρό μαραφέτια (βιβλία, mp3)για να μην με πιάσει ανία αλλά τελικά γνώρισα κάτι καταπληκτικά παιδιά , τον Αντρέα και το Νίκο και καταλήξαμε στις 1 το βράδυ να τρώμε γύρους στο κατάστρωμα του Lato και να πίνουμε τσικουδιά Βαρβάκη…Στην παρέα προστέθηκε και η Αγγελικούλα. ένα κοριτσάκι που θύμιζε ψοφίμι. η οποία ταξίδευε μόνο με ένα sleeping bag και ένα καρβέλι ψωμί!! Είπε να μας κεράσει μια φέτα αλλά αρνηθήκαμε ευγενικά γιατί εμείς δεν έχουμε μάθει να ζούμε με τέτοιες πολυτέλειες και αρκεστήκαμε να πιούμε 20 μπουκαλάκια ρακί που είναι πιο υγιεινή και δεν παχαίνει κιόλας!! Στις 5.30 το πρωί αντικρύσαμε κάτι φώτα και τελικά καταλάβαμε ότι φτάσαμε στη Σούδα! Κατεβήκαμε απ το πλοίο. ανταλλάξαμε κινητά  και τραβηξε ο καθένας το δρόμο του..

Η διαμονή αυτή την φορά ήταν λίγο διαφορετική . Είχε και θέα, είχε και πισίνα είχε και έτοιμο καφέ κάθε πρωί για να ανοίγει το μάτι. Παράπονο δεν έχω κανένα. Πήγα σε ένα σωρό παραλίες που δεν είχα πάει την πρώτη φορά και παραμονή του δεκαπενταύγουστου πήγαμε στο πανηγύρι που γίνεται στο Θέρισο και φάγαμε σαν σκασμένα όλο το γαμοπίλαφο και τις σεφταλιές. Και δως του κρασάκι κόκκινο.. μέχρι που ήρθε ο Κανέλος και φώναξε “σήμερα δεν έχω πιει πράμα!!” και για να μην τον αφήσουμε να πιει μόνος του ήπιαμε κι εμείς μαζί του μερικές κούπες.. έμαθα να χορεύω και κρητικά (αν και δεν το τόλμησα ιδιαίτερα εκείνο το βράδυ, γιατί ήταν μαζεμένο όλο το σόι και δεν ήθελα να δουν πόσα ταλέντα έχω )… Ξημερώματα φύγαμε απ το Θέρισο.Κατεβαίνοντας μέσα από το φαράγγι τρόμαξα με την αγριάδα του τοπίου και μέσα στο μεθύσι μου θυμήθηκα τον καμμένο κι αναρωτήθηκα αν ήθελα να τον δω ή όχι…

Το άλλο πρωί ξύπνησα στο Ρέθυμνο. Ο Θεός ξέρει πώς μεταφέρθηκα εκεί.. Και πήγαμε για μπάνιο στον Πλακιά και στην Πρέβελη που μου είχαν πει ότι είναι ωραία. Είδαμε τους φοίνικες και το ποτάμι κι από ψηλά όλο το Λιβυκό πέλαγος να μας ταξιδεύει προς την γειτονική ήπειρο.. Κι έτσι ξεχάστηκα λίγο και σκέφτηκα πως περνάμε όμορφα…Φυσούσε δυνατός αέρας, λες και κάποιος τον είχε βάλει επίτηδες για να παίρνει μακριά κάθε σκέψη που μου θύμιζε εκείνον..

Δευτέρα απόγευμα βρέθηκα στη Χάληδων να περπατάω μόνη στα γνωστά μου λιμέρια και να νοσταγώ τον Πανούλη μαζί με τον οποίο ανακάλυψα εκείνα δρομάκια για πρώτη φορά…Μετά θυμήθηκα το μηχανάκι, αφημένο στις αλυσίδες, και τον ιδιοκτήτη του να λείπει μέχρι τις 10.30 το πρωί κι εκείνον τον καταπληκτικό freddo espresso  στα Starbucks που είχε πολύ πάγο και σε έκανε να ξυπνάς απ τη ζαβλακωμάρα σου.. Κοντοστάθηκα λίγο… αλλά τι τα θες? “Πίσω δε γυρνάω” σκέφτηκα και συνέχισα για το μαγαζί.. Κι αντίκρυσα την “πεθερά” και μου ρθαν όλα ανάποδα.. Στιγμή δεν μπορούσα να αντέξω.. Ήταν λες και μου ρουφούσαν το οξυγόνο. το οξυγόνο ΜΟΥ, και βιάστηκα να βγω έξω να ανασάνω.. Ήξερα πως η υπομονή μου είχε εξαντληθεί και πως όση θέληση κι αν είχα, οι καταστάσεις με ξεπερνούσαν.

Το ίδιο μεσημέρι πήγα στα Starbucks, ήπια ένα freddo espresso, ανέβηκα τη Χάληδων και πήγα να βρω τον καμμένο.. Κι ας ήξερα ότι ήταν λάθος..Το μυαλό δεν υπάκουγε σε τίποτα πια. Μέσα σε ένα μεσημέρι ήρθαν τα πάνω κάτω.Άλλα περίμενα. άλλα έκανα και άλλα αποτελέσματα είχα. Κι ο καμμένος εκεί, περίμενε να με δει και να μου πει όλα τα παράπονά του μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας, γιατί παραπάνω δεν είχε. Έπρεπε να φύγω.

Το βράδυ μπήκα στο καράβι και γύρισα στον Πειραιά. Να ναι καλά ο Μάριος απ την Πάτρα που μου έκανε παρέα και δεν μ άφησε να μελαγχολήσω. Να ναι καλά και το mp3 μου που τρελάθηκε να παίζει Πέγκυ Ζήνα. Να ναι καλά και η ΑΝΕΚ LINES που βάζει χλιδάτα καράβια στη γραμμή Χανιά-Πειραιάς και δεν μας αφήνει να μιζεριάσουμε.. Και στις 5 το πρωί της Τετάρτης έφτασα στο λιμάνι ακούγοντας κάποιον να λέει στ αυτιά μου..” Ποτέ, ποτέ δεν θα μεθύσεις μ ‘αλλουνού του στόμα, ποτέ απ’ την τροχιά μου δεν θα βγεις.. ποτέ…” Κι έκλαψα μόνη στο κατάστρωμα, λίγο πριν κατέβω να πάρω τη μωβ βαλίτσα και να γυρίσω πίσω….

Το μπουρδελοκαλόκαιρο…

Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει το φετινό καλοκαίρι!Γιατί απ’ όπου κι αν το πιάσεις, βρωμάει όπως ο οίκος ανοχής μετά από 24 ώρες λειτουργίας. Ακόμα κι αν θέλεις να το δεις αισιόδοξα, δεν γίνεται.Κάτι σε χαλάει. Να αρχίσω από τα κλασσικά και συνήθη? Την καταραμένη ζέστη και τις θερμοκρασίες Σαχάρας? Να συνεχίσω με το γεγονός ότι πρέπει απαραίτητα να είσαι κάθε μέρα στη δουλειά πρωί απόγευμα, λες και χτυπάς διπλοβάρδια στο εργοστάσιο κομπόστας? Να πω για την μιζέρια των club της πόλης που μαζεύουν όλους τους κάγκουρες οι οποίοι νομίζουν ότι κάνουν κάτι σημαντικό στεκόμενοι στη μέση του δρόμου με ένα ποτό στο χέρι? Να σκεφτώ την Κυριακάτικη παρακμή, που η πόλη αδειάζει και στιβάζονται όλοι στην ίδια παραλία (κατά προτίμηση της Αθύτου)νομίζοντας ότι θα αλλάξουν παραστάσεις, αλλά “συμπτωματικά” βλέπουν όλοι την ίδια παράσταση, αφού σε κάθε βήμα συναντάνε έναν γνωστό? Και με αυτό το σκεπτικό, έρχεσαι εσύ, ο φτωχός πλην τίμιος εργαζόμενος που ίδρωσες όλο το χειμώνα για να φας ένα κομμάτι ψωμί απ’ τον Ελευθεριάδη και λες ” ήρθε ο καιρός να πάω διακοπές. Κάπου μακριά.Να μην δω γνωστούς, να μην σκέφτομαι τίποτα, να διασκεδάσω, να δω καινούρια μέρη.Να ανανεωθώ”.. Αυτή η ΄δηθεν ανανέωση μας έφαγε και πήραμε μισό τόνο πράγματα και πήγαμε στα Χανιά.Αυτό δεν ήταν εκκίνηση διακοπών.Αυτό ήταν μετακόμιση! 25 κιλά βαλίτσα και 5 κιλά χειραποσκευή, χώρια κάτι ψιλοπράγματα που σέρναμε από δω κι από κει.. Πώς δεν μας πέταξε κάτω η Aegean, απορώ.. Και μπαίνουμε στο αεροπλάνο με την ψευδαίσθηση ότι οι διακοπές είναι η σωτηρία μας! Μέγα λάθος!! Στο Ελευθέριος Βενιζέλος να γίνεται της κακομοίρας ! Εκατοντάδες πτήσεις να κάνουν check in την ίδια ώρα. Κι εμείς τα καημένα τα χωριατάκια να ψάχνουμε που είναι η gate 31 για να μπούμε στο ρημάδι το airbus -μπας και φύγουμε καμιά ώρα! Μετά κόπων και βασάνων ανεβαίνουμε στο πουλί, καθόμαστε στη θέση μας και περιμένουμε. Κι εκεί που λες, οκ, τέλειωσαν τα βάσανα, σε μισή ωρίτσα θα είμαι στα Χανιά και θα κάνω τα μπανάκια μου, σου ανακοινώνουν ότι το αεροπλάνο θα αργήσει να απογειωθεί γιατί στο Δασκαλογιάννης λέει έχει traffic και δεν υπάρχει ελεύθερος διάδρομος.. Και να χεις δίπλα σου και μια γριά, την οποία την φόρτωσε νωρίτερα ο γιος της στο “όχημα” και της είπε ” μάνα, μην ανησυχείς. Θα ρθει να σε πάρει η Σούλα από το αεροδρόμιο των Χανίων. Εσύ κοίτα μόνο να μην ξεχάσεις να κατέβεις όταν φτάσετε”.. Και να ρωτάει η γρία γιατί καθυστερούμε και από την αγωνία της για το αν θα πετάξει ή όχι, να ρίχνει και μερικά “ευγενή” αέρια.. Έλεος!!!

Φτάνοντας τελικά στα Χανιά πιστέψαμε πως τα βάσανα τελείωσαν και πως οι διακοπές άρχισαν.Αλλο λάθος!! Οι θερμοκρασίες Σαχάρας έγιναν ακόμα εντονότερες, μιας και μεταφερθήκαμε πιο κοντά στην Αφρική.. Αυτό δεν το ‘χαμε σκεφτεί. Ο οδηγός του ταξί που μας μετέφερε στο ξενοδοχείο ήταν ένας σαραντάρης κρητικός με χρυσές αλυσίδες στα χέρια και -προφανώς-μεγάλα ντέρτια, αφού άκουγε Αγάπη FM, και συγκεκριμένα το Πιστεύω του Οικονομόπουλου.. Ε ρε γλέντια.. Μας πήρε και 20 ευρώ (πιστεύω πως αυτό του απάλυνε κάπως τον πόνο του) και έφυγε για νέα κούρσα..

Στο ξενοδοχείο μας υποδέχτηκαν με χαρά (γιατί όχι άλλωστε?) και μας βοήθησαν να μεταφέρουμε τις ασήκωτες αποσκευές μας στον δεύτερο όροφο που βρισκόταν το δωμάτιο μας.. Ο Σήφης μας έδινε κάθε μέρα ένα μπουκάλι κρασί παραγωγής του και μας έλεγε ποιές είναι οι καλύτερες παραλίες να πάμε. Η Σταυρούλα καθάριζε κάθε μέρα το δωμάτιο (το οποίο αφήναμε πάντα σε άθλια κατάσταση) και μας δίπλωνε ακόμα και τις μπιτζάμες! Δεν μπορώ να πω. Οι άνθρωποι ήταν φοβεροί!

Αλλά το μπουρδελοκαλόκαιρο δεν σ αφήνει ν’αγιάσεις! Και πάνω που λες ότι όλα είναι καλά και πως μπορείς να ηρεμήσεις, έρχεται στη ζωή σου ένας ανώμαλος και στην κάνει άνω κάτω. Κι εσύ εκεί, μαζόχα, δεν πτοείσαι να πάρεις τα κουβαδάκια σου να πας σε άλλη παραλία, παρά μόνο κάθεσαι και σιγοψήνεσαι χωρίς αντηλιακό, έτσι χωρίς λόγο, γιατί σ αρέσει να καίγεσαι!! Και προσπαθείς μετά να θεραπεύσεις το καταραμένο έγκαυμα, αλλά δεν μπορείς, γιατί είναι αργά και έχει περάσει στις κατώτερες στιβάδες της επιδερμίδας.. Και υποφέρεις.. Κι αντί να βάλεις μια Bepanthol να ησυχάσεις, κάθεσαι κάθε μεσημέρι και πινεις τσικουδιά Λυράκη (γιατί έτσι σου αρέσει!) και κάθε βράδυ βγαίνεις έξω κι αντί ν’΄ανοίξεις τα στραβά σου, φροντίζεις να τα κλείσεις νωρίς πίνοντας 6 μαρτινι σε μια ώρα.. Και καίγεσαι περισσότερο..

Το καλό της υποθεσης είναι ότι το κλίμα στο νότο είναι ελαφρύ (αν και εμένα προσωπικά δεν με σήκωσε.. αλλά λέμε)Κοιμάσαι 3 ωρίτσες και είσαι ok. Σηκώνεσαι το πρωί και ξεκινάς για ανακάλυψη νέας ενδιαφέρουσας παραλίας .. Ενδιαφέρουσα παραλία = παραλία η οποία διαθέτει beach bar στο οποίο μπορείς να ρίξεις πιστόλα, ή παραλία όπου συχνάζουν πολλά τεκνά ή παραλία η οποία είναι τόσο ήσυχη που σε κάνει να ξεχνάς ότι ζεις. Από τις τρεις κατηγορίες προτιμώ την τελευταία, αν και τις τίμησα δεόντως όλες.

Το μεσημέρι μια απ τα  ίδια, λίγο φαί, πολλή ρακί. Σε βλέπουν και οι κρητικοί που είσαι δικό τους κοπέλι και αρχίζουν να κερνάνε ατελειωτα καραφάκια, μέχρι που γυρνάς πίσω παραπατώντας και βρίζοντας όποιον άγνωστο συναντάς και δεν σ αρέσει η μούρη του. Το βράδυ – μην τα ξαναλέμε- μαρτινάκια, μοχιτάκια και κάψιμο.. Κι όλα αυτά για έναν καμμένο !!

Περνάνε οι μέρες, προσπαθείς να θυμηθείς τι είδες στο νησί,δεν θυμάσαι τίποτα. Ευτυχώς έχεις βγάλει κάτι φωτογραφίες, τις οποίες θα μελετήσεις αργότερα για να μάθεις κι εσύ σε ποια μέρη πήγες. Στο Δασκαλογιάννης σε βγάζουν υπέρβαρο (όχι εσένα, εσύ έχεις λιώσει πλέον, τις αποσκευές σου) γιατί πήρες μαζί σου και δέκα λίτρα ρακί για να έχεις να πίνεις στα Γκράβαρα.. Πήρες και κάτι σουβενίρ που δεν θυμάσαι από πού, πήρες και δυο μπουκάλια κρασί απ τον Σήφη γιατί δεν ήθελες να αρνηθείς το δώρο του και να τον προσβάλλεις..Και μετά από μερικές ώρες, τις οποίες πλέον δεν θυμάσαι, φτάνεις SKG και αναρωτιέσαι : ” Πήγα εγώ διακοπές”? Και η απάντηση είναι απλούστατη : “Όχι”.. Άρα.. ποιό είναι το συμπέρασμα? Ότι πρέπει να πάω διακοπές !!!!………

Αλλά δυστυχώς

Εγώ δεν έκλαιγα και κλαίω…

Κλαίω μήπως σε ξεχάσω, τα φτερά μου τσακισμένα, το μυαλό μου πάω να χάσω….

Σ’ αφήνω τώρα στον επόμενο, τον άτυχο το γκόμενο, που θα ρθει στη ζωή σου

Είσαι γυναίκα επικίνδυνη, παραμονεύουν κίνδυνοι, στο χάδι στο φιλί σου…

Εγώ θα φύγω από σένα,πίνω μήπως και ξεχάσω

τα φτερά μου τσακισμένα, το μυαλό μου θα το χάσω…..

Τις Κυριακές

Τις Κυριακές ξυπνάει αργά.Σηκώνεται αργά, νωχελικά.. Κοιτάει απ’ το παράθυρο να δει τον καιρό (μάλλον από συνήθεια), φτιάχνει ζεστό καφέ και περιμένει το μυαλό του να ξυπνήσει..Κοιτάζει τριγύρω αφηρημένα.Δεν σκέφτεται τίποτα. Απλά κοιτάει.Αν η μέρα είναι καλή, του αρέσει να αφήνεται στα χάδια του ήλιου και να ακούει τις φωνές των πουλιών. Αν βρέχει, αφουγκράζεται τον ήχο του νερού στο δρόμο. Κάθεται έτσι για ώρα. Αχτένιστος, με τις μπιτζάμες. Δεν πιέζει το μυαλό του να συνέλθει. Το αφήνει ελεύθερο, να πάρει το χρόνο του… Πίνει τον καφέ του ήρεμος και απολαμβάνει την ησυχία του. Ανάβει τσιγάρο με απολαυστική ηρεμία και δεν αφήνει τίποτα να τον αποσπάσει από την αδράνεια..

Αργότερα, βάζει φόρμες κα αθλητικά και περπατάει ως το κοντινό περίπτερο για να πάρει εφημερίδα. Πολλές φορές παίρνει περισσότερες από μία και επιστρέφει στο σπίτι περπατώντας αργά.. Φτιάχνει δεύτερο καφέ,κάθεται στην πιο αναπαυτική πολυθρόνα και αρχίζει να ξεφυλλίζει. Τα πάντα. Την εφημερίδα, τα ένθετα, τα συνοδευτικά περιοδικά, ακόμα και τα διαφημιστικά φυλλάδια που εμπεριέχονται.. Δεν τα διαβάζει όλα.Διαβάζε μόνο ότι του φαίνεται πιο περίεργο. Ποτέ δεν ασχολείται με τα νέα της εβδομάδας.Του αρέσει να διαβάζει για τέχνη. Για μουσική, για βιβλία, θεατρικές παραστάσεις. Του τραβούν την προσοχή οι νέες εφευρέσεις, τα περίεργα γραμμένα κείμενα που δεν αποκαλύπτουν εξ αρχής το κεντρικό τους θέμα.. Καμιά φορά, ενώ διαβάζει, αφήνει επιφωνήματα θαυμασμού κι ας μην τον ακούει κανείς.. Άλλοτε μονολογεί σχολιάζοντας κάτι που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Όταν διαβάζει δεν θέλει να ακούει μουσική ούτε να έχει την τηλεόραση ανοιχτή.Δεν θέλει τίποτα που να του αποσπά την προσοχή. Για αυτόν είναι μοναδική η στιγμή που συναντιέται  με τη γνώση και δεν θέλει να τη μοιραστεί με τίποτα άλλο. Το ραντεβού είναι αποκλειστικά για δύο ….

Ώρα μετά,χαμένος μέσα τις φυλλάδες, ζαλισμένος από τις πληροφορίες που συνέλεξε, αφήνει το κεφάλι του να πέσει  προς τα πίσω, να ακουμπήσει μαλακά στην πολυθρόνα και κλεινει για λίγο τα μάτια..Τότε μόνο συνειδητοποιεί πως είναι μόνος. Πως κανείς δεν πρόκειται να φωνάξει το όνομά του για να τον ρωτήσει κάτι, πως δεν υπάρχει κανείς για να συζητήσουν όλα αυτά που για ώρα διάβαζαν.Δεν υπάρχει κανένας που να χρειάζεται τη βοήθειά του για κάτι και το χειρότερο, δεν υπάρχει κανείς να του προτείνει να βγουν μια Κυριακάτικη βόλτα..

Μόνος και θλιμμένος, γιατί είναι από τη φύση του καταθλιπτικός και το έχει καταλάβει- παίρνει το αυτοκίνητο και κάνει μια βόλτα στην πόλη. Κάποιοι περπατούν, κάποιοι πίνουν τον καφέ τους και άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι κρατώντας τα παιδιά τους απ’ το χεράκι..Όλοι μοιάζουν ευτυχισμένοι. Δεν είναι σίγουρος ότι είναι έτσι, αλλά θα ήθελε πολύ να το πιστέψει.Δεν ξέρει αν πρέπει να ζηλέψει ή όχι. Εδώ και καιρό, δεν ξέρει τίποτα πια.

Γυρνάει στη μοναξιά του.Τρώει μόνος, κοιμάται μόνος και περιμένει να ξημερώσει η Δευτέρα για να πάει στη δουλειά. Μόνο αυτό του έχει μείνει. Μια δουλειά και μια κατάθλιψη.Κι είναι τόσο νέος.Ούτε τα τριάντα δεν έχει κλείσει ακόμα. Ώρες ώρες αναρωτιέται, “είναι δυνατόν?”. Κι όμως είναι…

Κάποιοι μας δούλεψαν, κάποιοι μας εξαπάτησαν κι εμείς όχι απλά τους συγχωρήσαμε αλλά τους βάλαμε και σπίτι μας και τους δώσαμε και την καλύτερη θέση στο σαλόνι μας. Και τους ακούμε κάθε μέρα να γελάνε, να μιλάνε, να χορεύουν, να διασκεδάζουν, να ταξιδεύουν.Να μας δουλεύουν μες στα μούτρα μας και να μην αντιδρούμε.Και να μας κάνουν να πιστεύουμε πως μπορούμε να κάνουμε ό,τι κάνουν, και όχι απλά μπορούμε,.αλλά ΠΡΕΠΕΙ να τα κάνουμε, γιατί μόνο έτσι θα είμαστε κι εμείς χαρούμενοι σαν αυτούς. Ε λοιπόν όχι. Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να ταξιδεύουμε κάθε Σαββατοκύριακο σε άλλη χώρα όπως ο Τάσος Δούσης. Δεν μπορούμε να μαγειρεύουμε κάθε μέρα μυστήρια φαγητά με ένα σωρό μαλακίες μέσα όπως κάνει η Αργυρώ Μπαρμπαρίγου. Δεν μπορούμε να χασκογελάμε όλη την ώρα με ηλιθιότητες του στυλ, ποιος κέρδισε στο διαγωνισμό του πιο περίεργου χτενίσματος, όπως κάνουν ο Φώτης και η Μαρία. Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να αναλύουμε τον πόνο και την προσωπική μαλακία του καθενός όπως κάνει η Δρούζα. Δεν μπορούμε να φοράμε κάθε μέρα άλλα ρούχα όπως η Μενεγάκη.. Δεν μπορούμε να χτίσουμε σπιταρώνες σαν του Χατζηνικολάου ούτε να κυκλοφορούμε με τη τζιπάρα του Γεωργούλη. Γιατί απλά δεν μπορούμε!! Γι αυτό ας καταλάβουμε καλά, πως το κυνήγι του χρήματος είναι μια μαλακία και μισή, που εφευρέθηκε από κάποιους για να μας κατηγοριοποιήσει σε ομάδες. Η ομάδα αυτών που τα έχουν, η ομάδα αυτών που προσπαθούν να τα μαζέψουν και η ομάδα αυτών που δεν θα τα έχουν ποτέ αλλά δεν το χουν καταλάβει ακόμα.

Τελικά αυτή είναι η ευτυχία? Το κυνήγι του χρήματος?Αυτή την ερώτηση την έχει κάνει πολλές φορές στον εαυτό του. Τώρα πια ξέρει. Ότι μπορείς να είσαι ευτυχισμένος με πολύ λιγότερα απ όσα φαντάζεσαι. Με έναν καφέ, μια εφημερίδα και μερικούς  ανθρώπους γύρω σου που να σ’ αγαπούν και να σε χρειάζονται… Με μια όμορφη, δεμένη οικογένεια, με πολλά παιδιά και κυρίως, με πολλή πολλή ζεστασιά κι αγάπη στην ψυχή…