Πέρασα τόσα… Πέρασαν όλα.Δεν έμεινε τίποτα. Όλα τα έζησα κι όλα τα ξέχασα. Κι αν κάποιες φορές θυμάμαι κάτι, είναι γιατί δεν θέλω να το ξαναζήσω.Ούτε εύχομαι να μπορούσα να το διορθώσω, γιατί αν το άλλαζα, τότε θα άλλαζα κι εγώ. Ό,τι με πλήγωσε ήταν για καλό κι ό,τι με έκανε χαρούμενη ήταν για μένα μάθημα.Έμαθα να γνωρίζω το γέλιο  και το κλάμα.Να ξεχωρίζω  την αλήθεια απ΄το ψέμα.Όχι το ψέμα των άλλων, μα το δικό μου, αυτό που έλεγα στον εαυτό μου για να τον πείσω πως όλα είναι καλά.Μα δεν ήταν.Όλα τα είδα.Σαν μια ταινία, που πέρασε από μπροστά μου και με παρέσυρε μερικές φορές, αλλά στην ουσία ήμουν πάντα έξω από αυτήν. Έκανα μερικά guest και έφευγα. Κι η αμοιβή? Αμελητέα.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα κενή. Τόσο που απορούσα για το αν πραγματικά υπάρχω ή αν ο εαυτός μου ζει μια ψευδαίσθηση.Γύριζα στο σπίτι , άναβα το φως και αναρωτιόμουν για το πώς πέρασε η μέρα. Αγόραζα ρούχα για να νιώσω ότι ζω και πάλι δεν έφτανε αυτό. Έβγαινα βόλτα για να αισθανθώ πως τριγυρίζομαι από κόσμο μα κι αυτό ήταν λίγο. Έψαχνα απεγνωσμένα την ευτυχία μα δεν μπορούσα καν να την φανταστώ.Πώς να βρεις αυτό που δεν φαντάζεσαι? Κι ύστερα έμαθα.. πως δεν χρειάζεται να ξέρεις.Φτάνει να  νιώσεις.Την ευτυχία μου δεν την ονοματίζω.Δεν την χαρακτηρίζω και δεν την περιγράφω.Την ευτυχία μου την νιώθω και τότε την αναγνωρίζω….

Με κάνει να νιώθω πλήρης.Να μην μου λείπει τίποτα.Με κάνει να χαμογελώ και να αστράφτω.Με κάνει να αγαπώ, να υπομένω και να περιμένω.Δαμάζει τα νεύρα μου και τα εξαλείφει.Αγγίζει το είναι μου και το μεταμορφώνει.Με βοηθά να συγχωρώ και με κάνει να θέλω να δίνω.Μηδενίζει τις ιδιοτροπίες μου, κατευνάζει το εγώ μου.Δίνει λάμψη στα μάτια μου και φωτιά στην καρδιά μου.Μα πάνω απ’ όλα ηρεμεί την ψυχή μου.Γι αυτό δεν μπορούσα ποτέ να την φανταστώ την ευτυχία.Γιατί η ψυχή μου ήταν πάντα ταραγμένη.Γι αυτό και δεν χρειάστηκε  ποτέ να την μάθω.Γιατί δεν διδάσκεται.Αρκεί που την νιώθ κι αυτή είναι η μόνη απόδειξη πως την ζω…Η ευτυχία είναι αυτό που ηρεμεί την ψυχή…

Το κάθε κεφάλι χωράει ένα μυαλό. Αν σκεφτούμε ότι ο μέσος εγκέφαλος ζυγίζει περίπου 1300 γραμμάρια, καταλαβαίνουμε εμφανέστατα τον λόγο για τον οποίο κάνουμε τόσες μαλακίες.Αν ο εγκέφαλος ζύγιζε 5-6 κιλά, τότε ίσως είχαμε ελπίδα, αλλά πώς περιμένεις να σε βοηθήσουν τα 1300 γραμμαριάκια να σκεφτείς, να δεις, να ακούσεις,να μυρίσεις,να περπατήσεις,  να πεινάσεις, να αφοδεύσεις, να νιώσεις και να πράξεις και σωστά? Δεν φτάνουν…Υστερείς λοιπόν στη λήψη αποφάσεων,(μια που δεν είναι δυνατό να υστερήσεις στην αφόδευση) και ή αποφασίζεις αργά ή δεν αποφασίζεις καθόλου. Στη λήψη των -έστω και καθυστερημένων- αποφάσεων σου, παίζουν επιβοηθητικό ρόλο και οι φίλοι σου, οι οποίοι προσπαθούν με τα δικά τους 1300γρ να σου δώσουν μια λύση, και έτσι όταν τα συσκεπτόμενα μυαλά αγγίξουν την ποσότητα του κιλού,βγαίνει ένα πρώτο συμπέρασμα.. Βέβαια, αυτό είναι μόνο η αρχή γιατί σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλες συζητήσεις επί συζητήσεων, θα τεθούν και νέα δεδομένα στην κουβέντα και ίσως μεταβληθεί και το συμπέρασμα με αποτέλεσμα να μπερδευτείς και να μην ξέρεις τι να κάνεις. …

Τα χειρότερα που μπορεί να σου τύχουν είναι δύο : α) να έχει ο καθένας τη δική του διαφορετική γνώμη, με αποτέλεσμα να μην βγαίνει κανένα νόημα. β) Να αρνούνται όλοι να ξοδέψουν τη φαιά ουσία τους για σενα λέγοντας πως το θέμα που σε απασχολεί είναι ανάξιο λόγου. Σε μένα προσωπικά συνήθως συμβαίνει το β . Γιατί? Γιατί όντως το θέμα που με απασχολεί είναι ανάξιο λόγου, αλλά δεν παύει να με απασχολεί. Πράγμα το οποίο σημαίνει πως ή τα 1300 γρ μου έχουν φάει ένα περίεργο κόλλημα ή ότι το ανάξιο λόγου θέμα μου ασκεί μεγάλη επιρροή επάνω μου χωρίς να το θέλω. Το ερώτημα είναι “γιατί”?.. αλλά πλέον ξέρω πως όλα τα ερωτήματα δεν έχουν απάντηση.

Όταν αρνούμαι να σκεφτώ, νιωθω πως μου λείπουν οι φίλες μου.. Μου λείπουν τα απογεύματα που καθόμασταν όλες μαζί και πίναμε καφέ καπνίζοντας χωρίς να μιλάμε. Μου έφτανε που κοιτιόμασταν και ήξερα ότι ήταν εκεί. Ήξερα πως μπορούσα ανά πάσα στιγμή να πω αυτό που σκεφτόμουν.. κι αν δεν το έλεγα η Μαρία  με κοιτούσε και ρωτούσε ” Κούκου τί σκέφτεσαι?”¨…  Και δεν δίσταζα λεπτό να της πω αυτό που σκεφτόταν το ηλίθιο μυαλό μου έστω κι αν ηταν η μεγαλύτερη μαλακία του κόσμου.. Κι όταν δεν βγάζαμε άκρη, προτιμούσαμε να πέρνουμε τους δρόμους.. Το τί βιτρίνες έχω χαζέψει μέσα στη νύχτα προκειμένου να σταματήσω να σκέφτομαι, δεν λέγεται! To  night shopping therapy κάνει θαύματα!! Όπως επίσης και η βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης μετά τα μεσάνυχτα, με μια σακούλα Heineken οι οποίες καταναλώνονται σε χρόνο dt στα σκαλάκια του λευκού πύργου… Χλιδή! Εδώ που είμαι τώρα όμως τί να κάνω? Πώς να δω την κούκου να βαριέται και να της πω να πάμε για μπύρες? Πώς να με δει κι αυτή να μελαγχολώ και να μου πει να πάμε βόλτα στην Τσιμισκή?

Πολλές φορές δεν ξέρω τι θέλω. Όταν όμως ξερω τι θέλω, το θέλω τώρα. Κι αυτό που θέλω σίγουρα τώρα, είναι να έρθει ο Δεκέμβριος,να πάρω τα 2600 γρ εγκεφάλου των φιλενάδων μου και να πάμε βόλτα στη στολισμένη Αθήνα. Να περπατήσουμε στο Κολωνάκι, να δούμε το δέντρο στο σύνταγμα, να πάμε για κρέπες στην Πλάκα και για δείπνο στο Μικρολίμανο. Να περπατήσουμε στην Πανεπιστημίου, να πάρω ένα caramel body milk  απο τα Sephora στην Ερμού, να πάμε στο The Mall και στο Golden Hall, να πάρουμε τον ηλεκτρικό και να πάμε Κηφισιά.. Να δούμε την Ακρόπολη από το μπαλκονάκι στο Θησείο και να μην μας νοιάζει τίποτα. Να κλείσω το κινητό μου και να μην με νοιάζει για το αν με ψάχνει κανείς. Να μην κρατάω  τσάντα στα χέρια μου και να μην φοράω ρολόι..Να μην με νοιάζει αν βρέχει ή όχι, να μην σκέφτομαι πως θέλω ή πρέπει να δω κάποιο πρόσωπο..  Θέλω να νιώσω απόλυτα ελεύθερη.. Για όσο μπορώ… Ελεύθερη από τον ίδιο τον εαυτό μου.. γιατί μ’ έχει κουράσει τόσο με το να σκέφτεται ανάξια λόγου θέματα…

Φαντάζεσαι να ήσουν Θεός?Να μπορούσες να γνωρίζεις τί σκέφτεται ο καθένας ανά πάσα στιγμή?Πόσα προβλήματα έχει και με ποιο τρόπο σκέφτεται να τα λύσει?Να μπορούσες να ξέρεις τί ηλιθιότητα κουβαλάει ο κάθε εγκέφαλος, και ποια ανόητη πράξη διαπράττεται κάθε δευτερόλεπτο?Να ήξερες πόσοι γεννιούνται ,πόσοι πεθαίνουν, πόσοι φυτοζωούν.. Να άκουγες τη σκέψη του καθενός κάθε στιγμή και να ήσουν υποχρεωμένος να βοηθήσεις όποιον στο ζητάει? Να έπρεπε να είσαι ξύπνιος μέρα νύχτα για να επιβλέπεις τον κόσμο που με τόση αγάπη έφτιαξες και να βλέπεις κάποιους τρελούς να τον διαλύουν? Να άκουγες το παράπονο του καθενός, το μακρύ του και το κοντό του, να ήσουν μέσα σε κάθε σπίτι και να ήξερες πότε  τσακώνονται, πότε αγαπιούνται, πότε μαγειρεύουν, πότε κάνουν μπάνιο , πότε απατούν τη γυναίκα τους και πότε της κάνουν δώρα..Να έβλεπες το αφεντικό να προσβάλλει τον υπάλληλο, τον Manager να λέει ψέματα, την διευθύντρια να αποπλανεί τον υφιστάμενο,την πωλήτρια να κλέβει το ταμείο… Να κανόνιζες εσύ το πότε θα βρέξει,πότε θα χιονίσει,πότε θα έχει ήλιο, πότε θα γίνει σεισμός και πότε θα γεννήσει η καημένη η Μαρία που 5 χρόνια προσπαθεί να συλλάβει αλλά δεν μπορεί. Να ήξερες τα πάντα? .. Δοξάζω το Θεό που δεν είμαι Θεός και δεν ξέρω τα πάντα! Κι ακόμα κι αυτά που νομίζω πως ξέρω, είναι υπό αμφισβήτηση.

Η ζωή προχωράει.Κάθε μέρα προκύπτει ένα νέο δεδομένο, κάτι που δεν το είχες σκεφτεί, κάτι που δεν το είχες υπολογίσει.Κάποτε νομίζεις πως τα έχεις ζήσει όλα, αλλά ξημερώνει ένα πρωί και ανακαλύπτεις πως υπάρχει και κάτι ακόμα…  Φαντάσου τις εμπειρίες σαν πιάτα που το καθένα έχει διαφορετικό φαγητό. Και είναι όλα στρωμένα μπροστά σου. Ένα τεράστιο τραπέζι γεμάτο πιάτα με κάθε λογής γεύσεις. Μπορείς αν θέλεις να τις δοκιμάσεις όλες. Δεν θα σε σταματήσει κανείς. Δοκίμασε κοτόπουλο και μετά σούσι,έπειτα γλυκό κυδώνι,λίγο παστουρμά, μια δόση κέικ σοκολάτας,σαρδέλα  και μέλι.Κι αν το αντέξεις όλο αυτό έλα να μου το πεις! Ε κάπως έτσι γίνεται και με τις εμπειρίες. Αν το παρακάνεις, στο τέλος θα ανακατευτείς. Βέβαια, ως φιλοπερίεργο ον που είσαι, θέλεις να δοκιμάσεις όσο περισσότερα γίνεται.Γιατί σε ιντριγκάρει το κάθε τι καινούριο και άγνωστο και θες να το τσεκάρεις. Και έτσι δοκιμάζεις συνταγές. Η μία δεν σου αρέσει, η άλλη σου πέφτει βαριά, η τρίτη σε πειράζει στο έλκος και η επόμενη παραείναι light  για τα δικά σου δεδομένα.Εν τέλει, αναρωτιέσαι πού πρέπει να καταλήξεις και εύχεσαι να μην την πατήσεις όπως σου συμβαίνει συνήθως όταν πας για ψώνια  και ψάχνεις  10 ώρες για το τέλειο τζην.Στο τέλος κουράζεσαι και παίρνεις ότι αηδία βρεθεί μπροστά σου! Αν όμως ήσουν Θεός,θα ήξερες από την αρχή τι θέλεις και τι σου ταιριάζει κι ετσι δεν θα κουραζόσουν να σκεφτείς και να ψάξεις. Έλα όμως που δεν είσαι…

Έχοντας δοκιμάσει λίγο από το κοτόπουλο,λιγάκι απ’ το σούσι και μια σταλιά απ’το γλυκό κυδώνι, ξέρεις περίπου τ’ι σ αρέσει πιο πολύ. Σαν γεύση έστω.Μπορείς να πεις με σιγουριά ότι προτιμάς τα γλυκά και όχι τα αλμυρά (ή το αντίθετο) , οπότε αρχίζεις να έχεις ένα κάποιο προσανατολισμό. Και μετά προχωράς διανθίζοντας το δρόμο. Γλυκό βύσσινο ή γλυκό κεράσι? Το βύσσινο σε χαλάει λιγάκι γιατί είναι ξινό ενώ το κεράσι είναι νοστιμότατο αλλά δυστυχώς πολυ ευαίσθητο.Εσύ χρειαζεσαι κάτι πιο ανθεκτικό. Γλυκό πορτοκάλι. Ωραίο χρώμα,γεμάτη γεύση αλλά του λείπει η φινέτσα. Τί να το κάνεις το γλυκό αν δεν έχει μια δόση αρχοντιάς? Γλυκό βερίκοκο.Νόστιμο,αλλά από εμφάνιση.. άστα! Γλυκό κάστανο. Σ αρέσει γιατί είναι άγριο και ευωδιαστό αλλά είναι πολύ σκληρό για τα δόντια σου και σε φοβίζει. Γλυκό σταφύλι. Ωραίο,δεν λέω, αλλά.. δεν σε χορταίνει. Γλυκό περγαμόντο.. εδώ σταματάς. Το κοιτάζεις και σ αρέσει. Σου κλείνει το μάτι και γελάς. Είναι όμορφο, αλλά όχι ψεύτικο, έχει φινέτσα διακριτική και μια λάμψη ιδιαίτερη.Στην αρχή το κοιτάς και δεν τολμάς να δοκιμάσεις.Φοβάσαι πως αν το αγγίξεις θα το χάσεις. Δειλά απλώνεις το χέρι και το ακουμπάς.Είναι εκεί.Δεν αλλοιώνεται και δεν τρομάζει.Σε περιμένει.Υπάρχει μόνο για σένα και δεν φοβάται να σου το πει. Το γλυκό περγαμοντο σ αρέσει στ’ αλήθεια…

Χαίρεσαι που δεν είσαι Θεός και ταυτόχρονα Τον ευχαριστείς που σου έστειλε το γλυκό περγαμόντο για να σου ομορφαίνει τη ζωή.Να της δίνει νόημα και λόγο ύπαρξης. Χαίρεσαι που αν και κουράστηκες να δοκιμάζεις, τελικά κατέληξες στο συμπέρασμα πως υπάρχει κάτι που όντως σ αρέσει. Βέβαια, δεν είσαι απόλυτα σίγουρος, αλλά πότε είναι κανείς? Εχέγγυα δεν υπάρχουν στο ρίσκο της ζωής. Εκ του ασφαλούς δεν βαδίζει κανένας.Όλοι ένα ρίσκο παίρνουμε και μ αυτό πορευόμαστε. Γι αυτό Τον επικαλούμαστε πού και πού για να μας φωτίζει τον δρόμο….

Σήμερα βρέχει απ’το πρωί. Χειμώνιασε για τα καλά και κάνει κρύο. Στο κέντρο της πόλης επικρατεί μποτιλιάρισμα γιατί όλοι πήραν τα αυτοκίνητά τους για να μετακινηθούν και το μόνο που ακούγεται είναι βροχή και κορναρίσματα.Κορναρίσματα και βροχή. Το δέντρο του απέναντι έχει αρχίσει να χάνει τα φύλλα του και όσα του έμειναν είναι κίτρινα και μισοπεθαμένα. Άναψα το καλοριφέρ και έφτιαξα ζεστό καφέ για να συνέλθω..

Χτες έβλεπα πάλι περίεργα όνειρα τα οποία όμως δεν καλοθυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι ένα ποτάμι που κυλούσε αργά και μια προσπάθειά μου να φύγω από κει. Ξύπνησα με τον ήχο της βροχής και ευχήθηκα να σταματήσει αλλά μάταια..

Κάθομαι τώρα εδώ στη ζεστούλα μου και σκέφτομαι διάφορα.. Όπως πάντα. Κι αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και ένας λόγος για να μην είμαι καλά. Δεν βρίσκω κανέναν και απορώ γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο μαζοχιστές που θέλουμε συνεχώς να δημιουργούμε από μόνοι μας προβλήματα στον εαυτό μας. Μήπως αυτά μας δίνουν λόγο ύπαρξης? Το θεωρώ παράλογο να προσπαθείς να ζεις με μια αέναη προσπάθεια να λύσεις προβλήματα που στην ουσία δεν υφίστανται. Μοιάζεις με σκύλο που κυνηγάει την ουρά του και είναι διαρκώς απογοητευμένος γιατί ποτε δεν την πιάνει. Αλλά ο σκύλος είναι σκύλος. Εσύ ομως όχι. Απορώ γιατί πρέπει πάντα κάτι να μας στεναχωρεί ενώ όλοι μας ζητάμε να είμαστε χαρούμενοι. Γιατί όταν μας δίνουν κάτι απλόχερα εμείς το επιστρέφουμε πίσω και κολλάμε σ’ αυτά που δεν μπορούμε να αποκτήσουμε? Μήπως επειδή μόνο τότε πιστεύουμε πως θα αποδείξουμε στους άλλους ότι αξίζουμε?Μα  κανείς δεν θα μας πει μπράβο! Αν θεωρήσουμε ως δεδομένο πως τα πιο όμορφα πράγματα έρχονται στη ζωή μας εύκολα, τότε εμείς προτιμώντας τα δύσκολα ξέρουμε εκ των πραγμάτων πως ποτέ δεν θα ζήσουμε όμορφα..

Η ζωή είναι γεμάτη συγκυρίες.Άλλες της αντιλαμβάνεσαι και άλλες τις προσπερνάς. Θυμήσου.. Το 2000.Θυμήσου.Το 2002.Θυμήσου. Το 2006.Θυμήσου. Το 2009.Κι αυτά είναι ελάχιστα. Είναι μόνο όσα σου έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη. Δεν μπορείς να εξηγήσεις πάντα τον λόγο για τον οποίο συμβαίνουν ορισμένα πράγματα. Μπορείς όμως πάντα να τα δεχτείς με χαρά και να περάσεις όμορφα. Γιατί να δυσκολεύεις τη ζωή σου χωρίς λόγο τη στιγμή που κάποιοι άλλοι έχουν στρατευτεί για να στην κάνουν όμορφη? Γιατί να προσπαθείς μάταια για κάτι που δεν αξίζει καν τον κόπο? Γιατί αν άξιζε, θα το ήξερες.Θα το ένιωθες.

Το μόνο σίγουρο είναι πως όλα όσα συμβαίνουν υπακούουν στο νόμο του αιτίου και του αιτιατού. Από κει και πέρα, μην το ψάχνεις πολύ. Χαλάρωσε και διασκέδασέ το.Άσε τον εαυτό σου να μπλεχτεί και να μπλέξει.Άσε το μυαλό σου χαλαρά να ταξιδέψει. Άσε το είναι σου να νιώσει πως υπάρχει. Δώσε στην τρέλα σου ένα λόγο να ξανάρθει..

Ναι είναι αλήθεια. Είμαι πολυτάλαντη. Γι αυτό αρέσω. Μπορώ να συζητήσω με την ίδια ευκολία για την ορθότητα του νόμου του Νεύτωνα όσο και για το αν τα μαλλιά της Μενεγάκη είναι ξανθά σαντρέ ή ξανθά πλατινέ. Μπορώ να συζητήσω με οποιονδήποτε άνθρωπο, αρκεί να μην με κάνει να βαρεθώ. Και για να το πετύχει κάποιος αυτό, θα πρέπει να είναι πραγματικά ο πιο βαρετός άνθρωπος στον κόσμο. Μπορώ να παρουσιαστώ ως ντίβα σε ένα galla αλλά και ως λέτσος στην πλατεία Εξαρχείων. Μπορώ να κυκλοφορήσω με λιμουζίνα αλλά και με αγωνιστικό KTM  γεμάτο λάσπες. Μπορώ να πάω επίσκεψη στον πρέσβη της Γουατεμάλας αλλά και στην θεία την Καλλιόπη από τον Ορχομενό. Μπορώ να κάνω τα πάντα. Γι αυτό κανείς δεν με βαριέται. Μαζί μου μπορεί ο καθένας να συζητήσει ό,τι θέλει και να είναι σίγουρος πως θα τον καταλάβω. Ίσως τον συμβουλέψω κιόλας αν χρειαστεί. Γι αυτό έχω χρηστεί εξομολόγος βασανισμένων γυναικών -και αντρών- και όποιος έχει πρόβλημα μου το εκμυστηρεύεται χωρίς κανένα κόλλημα. Για τον ίδιο λόγο-αλλά και επειδή είμαι κουκλάρα- με πλησιάζουν κάθε λογής άντρες. Γιατί με όλους έχω κάτι να πω. Από το πιο αδιάφορο μέχρι το πιο σοβαρό..Για τον ίδιο λόγο με πλησιάζουν κάθε λογής παιδάκια γιατί ξέρουν πως ,ως πολύπλευρη προσωπικότητα ,είμαι εν μέρει και παιδί και θα παίξω μαζί τους.Οι μόνοι που δεν με πλησιάζουν είναι αυτοί που με φοβούνται, όχι επειδή τους προκαλώ το φόβο, αλλά επειδή είναι κομπλεξικοί και πιστεύουν ότι είμαι ακατάδεχτη. Κατά τα άλλα -Δόξα το Θεό- κάνω conne παντού. Στα πλοία, στα τρένα, στα αεροπλάνα, στα λεωφορεία, στις παρελάσεις, στο δρόμο.. Παράπονο δεν έχω. Όλο και κάποιος θα ρθει να μου μιλήσει -άσχετα με το τι μαλακία θα μου πει-.Αυτό είναι άλλο θέμα. Παρόλο που η εποχή μας είναι δύσκολη και οι ανθρώπινες σχέσεις τείνουν να εξαλειφθούν, εγώ συνεχίζω ακάθεκτη να ελκύω τους άλλους και να τους κάνω να μου μιλούν για όλα. Αν τελικά ήμουν ψυχολόγος σίγουρα θα είχα θησαυρίσει. Αν ήμουν η φίλη σου, σίγουρα θα μ’αγαπούσες.Αν ήμουν η γκόμενά σου, σίγουρα θα με λάτρευες.Έτσι είμαι εγώ.Πολυτάλαντη.Γι αυτό αρέσω!

Ο λάθος άνθρωπος βρίσκεται δίπλα μας, περπατάει κοντά μας και κάνει σκέψεις απύθμενης βλακείας.Ότι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι είμαστε λάθος. Αναλύοντας την ετυμολογία της λέξης άνθρωπος μπορείς να συμπεράνεις πολλά. Άνθρωπος= άνω+θρώσκω που σημαινει κοιτάζω ψηλά. Ο λάθος άνθρωπος λοιπόν είναι αυτός που κοιτάζει χαμηλά.Ενδιαφέρεται πολύ για την ύλη και αδιαφορεί για την ψυχή. Τα λόγια τον κουράζουν και τα θεωρεί κενά γιατί ο ίδιος του δεν μπορεί ποτέ να τα πει. Τα αισθήματα τον καταπιέζουν και τα θεωρεί ψεύτικα γιατί ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να τα νοιώσει. Όλα τα υπολογίζει και όλα τα μετράει και αν τελικά ο λογαριασμός του βγει λάθος κατηγορεί τους άλλους γι αυτό και όχι τον εαυτό του που υστερεί στην αριθμητική. Ο λάθος άνθρωπος δεν αρκείται σε τίποτα,γιατί πολύ απλά όλα του φαίνονται λίγα. Και είναι.Γιατί κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα. Αλλά η εξυπνάδα έγκειται στονα είσαι ευτυχισμένος με όσα μπορείς να έχεις και για να γίνει αυτό πρέπει να μάθεις να κοιτάς ψηλά. Αλλιώς.. είσαι ο λάθος άνθρωπος.

Όλοι γεννιόμαστε μόνοι. Βέβαια, παραδίπλα μας μπορεί να γεννιέται και κάποιος άλλος αλλά κανείς μας δεν τον βλέπει ποτέ. Όταν ανοίξουμε τα μάτια μας βλέπουμε κάτι περίεργους τύπους να μας κάνουν ακατανόητα νοήματα προσπαθώντας να μας πείσουν ότι έχουμε παρέα. Και ο ίδιος ο Αριστοτέλης το δήλωσε ρητά : Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώον… Αυτό όμως σηκώνει άλλη ανάλυση. Ο άνθρωπος , που άνω θρώσκει, δεν έχει ανάγκη κανέναν. Διότι έχει το θάρρος να βλέπει τα πράγματα ακριβώς όπως έχουν και με το βλέμμα ψηλά μπορεί να προχωράει. Άρα, η λέξη κοινωνικός προφανώς περιγράφει τη λέξη ζώον και ως ζώα πρέπει να δεχτούμε ότι έχουμε ανάγκη από συντροφιά.

Μέσα στην διαδρομή της ζωής μας λοιπόν, ψάχνουμε ασταμάτητα για παρέα. Κάθε είδους. Αρκεί να ανήκει στην ίδια συνομωταξία.Τα υπόλοιπα ζώα ψάχνουν κι αυτά όπως εμείς και μέσα στο ψάξιμο αυτό γίνονται συχνά πολλά μπερδέματα κι έτσι ο ένας γνωρίζει τυχαία τον άλλον και ενώ τη μια μέρα είναι άγνωστοι, την άλλη μέρα μπορεί να είναι φίλοι ή και ζευγάρι. Ο μηχανισμός που ελκύει τον έναν προς τον άλλον είναι άγνωστος. Αν και υποψιάζομαι, πως εφόσον είμαστε ζώα, τότε μάλλον υπαίτια θα πρέπει να είναι η μυρωδιά. Η αλήθεια είναι, πως με κάτι πειράματα που έγιναν, αποδείχτηκε πως ορισμένες ορμόνες του σώματος μας είναι υπεύθυνες για την μυρωδιά που εκλύουμε, η οποία είναι μοναδική για κάθε άνθρωπο και λειτουργεί επιβοηθητικά για την επιλογή του συντρόφου του. Αν δηλαδή -υποσυνείδητα- δεν μας αρέσει η μυρωδιά του άλλου , τότε απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο αυτό.Έτσι λοιπόν, ως ζώα, μυρίζουμε τον διπλανό μας και αποφασίζουμε για τον αν θα κάνουμε παρέα μαζί του ή όχι, για το αν θα τον βάλουμε στη ζωή μας ή στο κρεβάτι μας. Το θέμα είναι πως η όσφρηση ως κριτήριο μάλλον δεν επαρκεί για την επιλογή, οπότε πού και πού ανοίγουμε και τα μάτια μας για να σιγουρευτούμε αλλά και πάλι υπάρχει ο κίνδυνος να κάνουμε λάθος ,γιατί θαμπωνόμαστε από την εμφάνιση και τα καταραμένα τα ραβδία μας λένε ότι όλα είναι οκ και μπορούμε να προχωρήσουμε. Μοιραία λοιπόν, πεφτουμε -πού αλλού?- στον λάθος άνθρωπο!

Στην αρχή νιώθουμε ευτυχισμένοι γιατί καταφέραμε να επιβεβαιώσουμε αλλά και να ταυτιστούμε με την αρχή του Αριστοτέλη.Επιβεβαιώσαμε δηλαδή, ότι οι άνθρωποι είναι κοινωνικοί αλλά ταυτόχρονα ταυτιστήκαμε -και αποδεχτήκαμε-το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ζώα. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν μας χαλάει και πολύ αυτός ο χαρακτηρισμός γιατί πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας. Και το μόνο που βλέπουμε είναι εκείνο το ροζ συννεφάκι που κρέμεται από πάνω μας και νομίζουμε ότι όντως θρώσκουμε άνω. Πόσο γελασμένοι είμαστε! Γιατί την ίδια ώρα, ο διπλανός μας, αυτός που εμείς επιλέξαμε από τη μυρωδιά και την κατά γενική ομολογία αδύναμη όραση μας, είναι εντελώς διαφορετικός από μας. Η διαφορετικότητα αρχίζει να φαίνεται γρήγορα, αλλά εμείς, ως ζώα πλέον δεν τη βλέπουμε. Γιατί για μας μετράει η μυρωδιά και μυρωδιά δεν παίρνουμε πόσο μεγάλη μαλακία κάναμε. Και ξαφνικά μια μέρα ξυπνάμε και καταλαβαίνουμε πως κάτι δενπάει καλά. Το τί δεν πάει καλά, είναι μια άλλη ιστορία που δεν θα την αναλύσουμε εδώ.Το θέμα όμως είναι πως ενώ το ξέρουμε, το βλέπουμε, το νιώθουμε πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα θέλουμε, εμείς δεν εγκαταλείπουμε τον αγώνα. Και το ερώτημα είναι γιατί.

Ξέρεις πως έχεις μπλέξει με τον λάθος άνθρωπο. Το ξέρεις καλύτερα απ τον καθένα. Έχει ένα σωρό κουσούρια που αν κάτσεις να τα μετρήσεις θα χρειαστείς τουλάχιστον δυο βδομάδες. Κι όσο κι αν θέλεις να κάνεις τα στραβά μάτια, δεν μπορείς γιατί όλα αυτά τα προβλήματα προβληματίζουν και εσένα και καταντάς ένα μίζερο πλάσμα χωρίς λόγο ύπαρξης και χωρίς διάθεση για ζωή. Παρόλα αυτά δεν λες να ξεκολλήσεις. Γιατί? Επειδή ερωτεύτηκες? Σίγουρα όχι. Δεν μπορεί να ερωτεύτηκες αυτόν που δεν αυξάνει την κυκλοφορία των ενδορφινών σου. Το λένε και οι ειδικοί. Επειδή συνήθισες? Αν συνήθισες την μιζέρια τότε απλά είσαι ένα μαζοχιστικό πλάσμα που δεν σου αξίζει τίποτα περισσότερο. Αλλά κανείς μας δεν είναι.Άρα, δεν ισχύει ούτε αυτό. Γιατί λοιπόν συνεχίζεις να έχεις αυτό το κόλλημα? Γιατί το κόλλημα είναι στο μυαλό σου. Γιατί το φτωχό σου μυαλό πιστεύει πως αυτός ο λάθος άνθρωπος, που βλέπει χαμηλά, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και χαμηλές αποδοχές, μπορεί να αλλάξει! Και μάλιστα-ακόμα χειρότερα-πιστεύεις πως θα τον αλλάξεις εσύ!! Εσύ! Ο άνθρωπος ο σωστός ο νοικοκύρης, που όλα τα έμαθες τέλεια και όλα τα κατάφερες άψογα, μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο! Πόσο εγωιστικό ζώον μπορεί να είσαι για να το πιστεύεις αυτό? Στο 99% των περιπτώσεων, όταν ένας από τους δύο είναι σκατάς, τότε παρασύρει και τον άλλο, με αποτέλεσμα να καταντούν να κυλιούνται παρέα στο βούρκο. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να ανεβάσεις κάποιον όταν βρίσκεται στον πάτο, όσο κι αν το θέλεις. Και ακόμα πιο δύσκολο είναι να τον αλλάξεις. να τον κάνεις να σκέφτεται διαφορετικά και να πράττει σωστά ώστε να μην ξανακυλήσει στα ίδια. Οπότε, ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι καταφέρνεις να τον ανεβάσεις, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα καταφέρεις να τον κρατήσεις στο ύψος που πρέπει, διότι θα ξανακυλήσει από μόνος του.Γιατί έτσι έμαθε. Δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο. Και ο μόνος που θα υποφέρει θα είσαι εσύ. Που θα βλέπεις τους κόπους μιας ζωής να χάνονται σε ένα λεπτό επειδή ο σύντροφος σου είναι πότης, χαρτοπαίκτης, γυναικάς, καταθλιπτικός και μαλάκας.

Κάπου είδα γραμμένη μια ηλίθια ερώτηση που μου έκανε εντύπωση.Αν θα άφηνες λέει να φύγει από κοντά σου ο σύντροφός σου, για να μην του κάνεις κακό. Κανονικά η ερώτηση θα έπρεπε να έχει διατυπωθεί ανάποδα. Εσύ, θα μπορούσες να φύγεις από κάποιον που σου κάνει κακό? Γιατί παρόλο που όλοι ξέρουμε ποιά είναι η σωστή απάντηση, τα σκατώνουμε στην πράξη. Εσύ λοιπόν, ο άνθρωπος που βλέπεις ψηλά και έχεις στόχους και ιδανικά, μπορείς να αντικρούσεις την αρχή του Αριστοτέλη? Μπορείς να του αποδείξεις πως δεν είσαι ζώον, και πως σε καμιά περίπτωση δεν χρειάζεσαι κανέναν για να νιώθεις καλά? Μπορείς να αποδείξεις πως όλα αυτά είναι απλά θεωρίες που αυξάνουν την ανασφάλειά σου και σε ρίχνουν σε ένα μυστήριο τριπάκι που αποτελείται από το τρίπτυχο γάμος-οικογένεια-ευτυχία? Σε πληροφορώ ότι οι τρεις αυτές λέξεις είναι εντελώς ασύνδετες μεταξύ τους. Τόσο που μοιάζουν σαν χειμωνιάτικο μπουφάν μέσα στο κατακαλόκαιρο.Τρελός είσαι να το φορέσεις?

Πόσο εύκολο είναι να δείχνεις κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι? Για κάποιους είναι παιχνιδάκι, ενώ άλλοι δυσκολεύονται λίγο.. Και δεν αναφέρομαι στην κλασσική, αέναη υποκριτική συμπεριφορά που σιγά σιγά γίνεται συνήθεια και στο τέλος ούτε ο ίδιος ο υποκριτής δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του, αλλά σ’εκείνες τις άτιμες στιγμές που πρέπει να παραστήσεις τον άνετο και cool ενώ μέσα σου βράζεις,που κάνεις πως χαμογελάς ενώ θέλεις να βάλεις τα κλάματα, που σου ‘ρχεται να τους βρίσεις όλους αλλά το παίζεις ευγενικός για να μην καταλάβει κανείς πως δεν είσαι καλά.Γιατί αν καταλάβουν κάτι τέτοιο  θα αρχίσουν τις ερωτήσεις του στυλ ” τί έχεις? γιατί είσαι έτσι? τί πρόβλημα υπάρχει? τί σου φταίει, τί σου λείπει, τι σε προβληματίζει??” μπλα μπλα μπλα…

Τον εσωτερικό μας κόσμο δεν τον γνωρίζει κανείς και -πολύ φοβάμαι- μερικές φορές ούτε εμείς οι ίδιοι. Το τί συμβαίνει στα άδυτα της ψυχής μας παραμένει μυστήριο το οποίο απλά εκδηλώνεται στο πρόσωπό μας και τις εκφράσεις του. Στην άρνηση να χαμογελάσουμε, στην έλλειψη συγκέντρωσης στην αδιαθεσία και την κακοκεφιά. Η χαρά της ψυχής μας, ακόμα κι όταν δεν ξέρουμε από πού προέρχεται, μεταφράζεται σε γαλήνια βλέμματα, ζωηρά μάτια και σε ένα λαμπερό και γελαστό πρόσωπο  το οποίο -ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε- φωνάζει από μακριά πως είναι ευτυχισμένο. Αλλά  πόσες φορές συμβαίνει αυτό? Λίγες. Για εμάς τους προβληματισμένους -και προβληματικούς θα τολμούσα να πω- η ζωή είναι συνήθως στενάχωρη.Στενάχωρη και η ψυχή και συνεπώς αγέλαστο το πρόσωπο. Το “φαίνεσθαι” όμως οφείλει να είναι διαφορετικό, γιατί αλλιώς υπάρχουν δύο ενδεχόμενα: πρώτον, να απομονωθούμε τελείως και να χάσουμε την επαφή μας με τον κόσμο (προκειμένου να κρύψουμε τον προβληματικό εαυτό μας) και δεύτερον, να πάρουν όλοι χαμπάρι το κουσούρι μας και να μας προτείνουν τα Zanax ως την καλύτερη λύση πριν τα Lexotanil.Για να αποφύγουμε λοιπόν τα τραγικά αυτά συμβάντα, αναγκαζόμαστε πολλές φορές να κοροιδέψουμε τους γύρω μας, πείθοντάς τους πως είμαστε και γαμώ τα παιδιά και πως το κέφι μας είναι αστείρευτο.Πως η ζωή είναι μια χαρά κι αμύγδαλα κι εμείς τα ξεφλουδίζουμε και τα τρώμε γελώντας με όσους δεν κάνουν το ίδιο.Πως εμείς μπορούμε να είμαστε πάντα κεφάτοι γιατί τα έχουμε όλα γραμμένα στα παλιά μας τα παπούτσια και τίποτα δεν είναι ικανό να μας χαλάσει τη διάθεση.Το “φαίνεισθαι” λανσάρεται ως κάτι τέλειο και άπιαστο.Ως κάτι ονειρικό, που όλοι το ζηλεύουν.

Μην ζηλεύεις τίποτα. Δεν είμαι αυτό που φαίνομαι. Μην ξεγελιέσαι από τα καινούρια μου ρούχα και τα ακριβά μου παπούτσια. Μην θαυμάζεις το ακριβό μου αυτοκίνητο που κατά τη γνώμη σου είναι το μέσο της ελευθερίας μου ενώ κατά τη γνώμη μου (που δεν τη λέω βέβαια) είναι το πιο αγχωτικό πράγμα που είχα ποτέ. Μην αυταπατάσαι με την ανεξαρτησία μου και την ικανότητά μου να κάνω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι, γιατί αυτά που μου κατεβαίνουν στο κεφάλι είναι συνήθως μαλακίες που τις μετανιώνω μετά. Μην πιστεύεις πως εγώ είμαι πιο ευτυχισμένη από σένα επειδή σου φαίνομαι ήρεμη και γελαστή.Μην με ζηλεύεις και μην με θαυμάζεις. Δεν είμαι αυτό που φαίνομαι. Είμαι καταθλιπτική.

Όταν έχεις πιάσει πάτο, δεν μπορείς παρά να αρχίσεις να ανεβαίνεις..

Ίσως να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά ο καθένας μας στη ζωή του παίζει από έναν ή και περισσότερους ρόλους. Για την ακρίβεια, κάθε στιγμή παίζουμε και διαφορετικό, ανάλογα με τις περιστάσεις και την τοποθεσία όπου διαδραματίζεται η παράσταση. Καθένας από μας είναι ένας ηθοποιός κι ας μην μας αρέσει να μας αποκαλούν έτσι γιατί μας προσβάλλει η λέξη “υποκριτική” αφου εμμέσως μας αποκαλεί ψεύτες.Κι όμως, έτσι είμαστε.. Ψεύτες κι απατεώνες.

Το έργο είναι κάθε φορά διαφορετικό, αν και σκηνές επαναλαμβάνονται και απλά διανθίζονται με περισσότερα λόγια. Στην προσωπική μας ζωή – εκεί που όλοι λέμε ότι δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό- εκεί υποκρινόμαστε περισσότερο, τόσο που ακόμα και εμείς οι ίδιοι χάνουμε την ταυτότητά μας και νομίζουμε πως γινόμαστε άλλοι. Κι ύστερα πείθουμε τον εαυτό μας πως αυτή η αλλαγή οφείλεται στον έρωτα και στις καλές του παρενέργειες.Μπούρδες. Όταν ερωτευόμαστε προσπαθούμε με κάθε τρόπο να δείξουμε στον άλλο πως είμαστε σημαντικοί και αξιόλογοι, τρυφεροί και προστατευτικοί, πιστοί, πως ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για το έτερον ήμισυ που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας χάσει από κοντά του. Κι αυτό είναι υποκρισία. Γιατί στην πραγματικότητα δεν είμαστε έτσι. Στην ουσία δεν μας νοιάζει τίποτα περισσότερο από το εγώ μας που θέλει να περνάει όμορφα έχοντας κάποιον δίπλα του για επιβεβαιώνει την σημαντικότητά του. Και για να ικανοποίησουμε τον εγωισμό μας γινόμαστε κάποιοι άλλοι. Κάποιοι που όλοι θα τους ήθελαν δίπλα τους. Γιατί στην ουσία μας φοβίζει η μοναξιά , κι αυτό είναι το κίνητρο εξέλιξης της υποκριτικής μας τέχνης.

Στην επαγγελματική μας ζωή προσπαθούμε να δείχνουμε εργατικοί και ευγενικοί, χαμογελαστοί και πρόθυμοι, θέλοντας να αποδείξουμε πως η θέση την οποία μας έδωσαν μας αξίζει. Είμαστε ικανοί να θυσιάσουμε τον πολύτιμο ελύθερο χρόνο μας , προκειμένου να τελειώσουμε την εργασία που μας ανέθεσαν μόνο και μόνο για να μην χαλάσουμε την εικόνα μας και να μην βρεθεί κανείς να πει πως είμαστε ανάξιοι. Κάθε πρωί φοράμε τα καλά μας, προσέχουμε τα μαλλιά μας και χαμογελάμε προς πάσα κατεύθυνση δείχνοντας το καλύτερό μας πρόσωπο.Κι όλοι λένε πως είμαστε τόσο καλοί, ευγενικοί και πρόσχαροι και πως είμαστε οι τέλειοι άνθρωποι που φέρνουμε τη χαρά της ζωής σε όποιον δουλεψει μαζί μας. Μα στην πραγματικότητα εμείς βαριόμαστε που ζούμε, θέλουμε να περάσει η ώρα και να πάμε σπίτι μας, να βγάλουμε τα καλά ρούχα και να κυλιστούμε με τις μπιτζάμες στον καναπέ χωρίς να κάνουμε τίποτα. Να μην μιλάμε σε κανέναν και να μην γελάμε χωρίς λόγο. Ο ρόλος μας τελειώνει την ώρα που κλείνουμε την πόρτα του γραφείου…

Στις σχέσεις με τους φίλους μας πάλι- άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτή- παίζουμε το ρόλο του ακροατή. Εκεί η παράσταση είναι διαφορετική και ουσιαστικά ο ρόλος που μας δίνεται είναι αυτός του ψυχολόγου. Πρέπει να ακούμε πολύ τις αερολογίες και να μιλάμε λίγο.Ίσως κάποιες φορές θα πρέπει να καταγράφουμε τα όσα λέχθηκαν για να φανεί ότι προσέχουμε ακόμα περισσότερο τον ακροατή μας. Ο οποίος παρεπιπτόντως, δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το αν εμείς είμαστε καλά και για το αν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε.Εξάλλου ο ρόλος του ψυχολόγου είναι σαφής. Δεν μιλάς ποτέ, παρά μόνο τεντώνεις τα αυτιά σου και ακούς. Το γιατί επιλέγουμε αυτόν τον ρόλο στις φιλικές μας σχέσεις, δεν το ξέρω. Ίσως κι εδώ να κρύβεται κάποιος φόβος, ο φόβος της απώλειας του φίλου μας, που όταν δει πως δεν τον ακούμε  θα ψάξει αλλού να βρει ακροατήριο. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί εμείς θα γλιτώσουμε από αυτό το ασήκωτο φορτίο. Παρόλα αυτά, μέχρι να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε, υπομένουμε καρτερικά…

Όσοι έχουν παιδιά θα πρέπει επίσης να παίξουν το ρόλο του γονιού- ρόλος είναι και αυτός και μάλιστα πολύ κλισέ-.Η μαμά φωνάζει, η μαμά μαλώνει, η μαμά αγαπάει και νταντεύει. Η πραγματική μαμά χάνεται μέσα σε όλα αυτά και δεν τη γνωρίζει ποτέ κανείς.Αυτός ο ρόλος δεν πηγάζει από φόβο μα από το αίσθημα της ευθύνης. Νιώθουμε υπεύθυνοι για την ανατροφή των παιδιών, ξέρουμε πως πρέπει να φερθούμε με ιδιαίτερο τρόπο για να τους δώσουμε να καταλάβουν ορισμένα πράγματα που δεν αντιλαμβάνονται μόνα τους , αλλά ξεχνάμε πως πίσω από το ρολάκι υπάρχουμε κι εμείς. Και κανένα παιδί δεν αγαπά έναν ψεύτικο γονιό.Γιατί στα παιδιά αρέσει πάντα η αλήθεια και την αναζητούν διαρκώς.

Υπάρχουν και αστείοι ρόλοι στη ζωή μας. Αυτούς που τους επιλέγουμε τις ώρες της ανίας μας και μας διασκεδάζουν.Όπως ας πούμε το να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι σε κάποιον που δεν σε ξέρει. Φοράς ένα μονόπετρο που σου χάρισε πρόπερσι η φίλη σου που χώρισε και παριστάνεις την αρραβωνιασμένη. Και περιγράφεις πόσο όμορφος ήταν ο αραββώνας σου και πόσο τέλεια περάσατε όλοι σας, πώς ταιριάζουν οι γονείς σου με τα συμπεθέρια και ότι μετά το happening η ζωή σου έχει γίνει εντελώς διαφορετική..Ότι ο αρραβωνιαστικός σου σε περιμένει στο σπίτι και ότι ποτέ δεν θα τολμούσε να σου απαγορεύσει να βγεις μόνη γιατί σου έχει απόλυτη εμπιστοσύνη.. Εδώ  πλέον αγγίζουμε τα όρια της παθολογικής κατάστασης που ονομάζεται φαντασιοπληξία….

Εν τέλει αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και μία στιγμή της ημέρας που γινόμαστε ξανά ο εαυτός μας. Και αν υπάρχει, τότε μάλλον θα έρχεται αργά τη νύχτα, όταν ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και χαλαρώνουμε πολύ. Κάνουμε και κανέναν αυτοδιάλογο για να σιγουρευτούμε ότι ο εαυτούλης είναι εκεί και δεν έχει πάει βόλτα με τόσο παραμύθι που έπαιξε όλη μέρα.Αν είμασταν κούκλες σε κουκλοθέατρο, θα είμασταν μάλλον μαριονέτες.Αν είμασταν φοιτητές της δραματικής σχολής, θα είμασταν μάλλον τραγικοί παρά κωμικοί.Το θέμα είναι , τί κάνουμε τώρα που είμαστε απλά “εμείς”? Παίζουμε σε παιχνίδι rpg το οποίο δεν έχει limits? Και για ποιό λόγο?Ποιός μας αναγκάζει και γιατί? Καιρός να  πατήσουμε escape γιατί αλλιώς προβλέπεται δύσκολη η διαφυγή μας απ το Συνούρι….

Ψάχνουν.Όλοι ψάχνουν.Τί είναι αυτό που ψάχνουν? Μην είναι ο κρυμμένος θησαυρός? Μην είναι η μυστική συνταγή της ευτυχίας? Κι αφού είναι μυστική πως θα την μάθουν? Κι αφού είναι καλά κρυμμένος ο θησαυρός πώς ελπίζουν πως θα τον βρουν? Και ψάχνουν.. Και αγχώνονται, και ξυπνάνε κάθε μέρα με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, για το αν θα είναι σήμερα η τυχερή τους μέρα! Κι έρχεται το βράδυ και γυρίζουν στο σπίτι τους με ένα μηδενικό στο πηλίκο αλλά δεν απογοητεύονται γιατί πιστεύουν ότι ίσως τελικά η τυχερή τους  μέρα θα είναι η αυριανή, ή αλλιώς, ανοίγουν ένα κουτάκι Ζanax και πιστεύουν πως όντως η τύχη τους δούλεψε σήμερα.!

Το τί ψάχνει ο καθένας σ’ αυτή την ζωή είναι δικός του λογαριασμός και δική του επιλογή. Το ότι όλοι μας ψάχνουμε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Αλλά αυτό που χαρακτηρίζουμε για όλους ίδιο, είναι για τον καθένα διαφορετικό. Γιατί ο καθένας μας έχει άλλα μέτρα και άλλα σταθμά, άλλη υποδομή και άλλη θέση. Το γενικόλογο συμπέρασμα ότι όλοι ψάχνουμε την ευτυχία μας, είναι μια αερολογία και μισή. Γιατί για μένα η ευτυχία μπορεί να είναι ένα γιαούρτι 0% που το τρώω και νιώθω πλήρης και για σενα η ευτυχία μπορεί να είναι μια βίλα στην Εκάλη που σε τρώει μέχρι να την αποκτήσεις (αν την αποκτήσεις ποτέ). Γι αυτό όταν κάποιος δηλώνει ότι είναι ευτυχισμένος, δεν θα πρέπει επ ουδενί να εγείρει τα αισθήματα της ζήλιας μας.. Γιατί μπορεί αυτό που κάνει τον άλλο ευτυχισμένο, να μην μπορεί να κάνει και σε μας το ίδιο, επομένως ποιος ο λόγος να ζηλέψεις κάτι που δεν σου λέει τίποτα? Βγαίνει η κάθε αγράμματη κυρία που με το ζόρι έβγαλε ένα λύκειο και καυχιέται στις φίλες της πως είναι πολύ ευτυχισμένη με τη ζωή που επέλεξε. Πως είναι κυρά κι αρχόντισσα στο σπίτι της κι έχει όλες τις ανέσεις, πως τα δύο της παιδιά είναι εκπληκτικά και φρόνιμα και πως ο άντρας της είναι τύπος και υπογραμμός, εργατικός και τίμιος και κάνει δυο δουλειές για να την έχει βασίλισσα. Και λες, “μπράβο, για δες, πόσο ευτυχισμένη είναι. “..Και κατά βάθος ζηλεύεις κιόλας και αναρωτιέσαι πώς αυτή καταφέρνει και έχει όλα τα καλά του Θεού κι εσύ δεν έχεις τίποτα. Και βλέπεις λίγες μέρες αργότερα πως τα παιδιά της είναι θηρία ανήμερα (γιατί αυτή τα έκανε έτσι και τα ονομάζει τερατάκια όταν της σπάνε τα νεύρα), δεν κάθονται ούτε ένα λεπτό  σε ησυχία, αλλά αυτή τα ονομάζει χαριτωμένα πλασματάκια που της ομορφαίνουν τη ζωή, και το σπίτι της είναι το σπίτι της μάνας της που της το έδωσε δανεικό για να μην πληρώνουν ενοίκια μια και η μία από τις δύο δουλειές του συζύγου της πάει κατά διαόλου και το ταμείο είναι μείον. Γνωρίζεις και τον άντρα της που είναι ένα ζώον και μισό, αμίλητος, ακίνητος, ανέκφραστος, μια παγοκολώνα που δεν σου κάνει αίσθηση ούτε γεια να του πεις κι αναρωτιέσαι γι αυτήν την “ευτυχία” που σου περιέγραφε πριν λίγες μέρες.Αλλά, γι’ αυτήν μπορεί όντως έτσι να είναι η ευτυχία, ενώ για σένα όχι. Αυτό που εσύ φαντάζεσαι ως ευτυχισμένη ζωή απέχει έτη φωτός απ’ όλα αυτά. Επομένως, γιατί να ζηλέψεις? Και αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι η ζήλια είναι αίσθημα δηλητηριώδες και επικίνδυνο, που σου καταστρέφει τη ζωή και επιμένω στο γεγονός ότι δεν έχεις κανένα λόγο να φθονείς την ευτυχία κανενός. Γιατί δεν μοιάζει σίγουρα με τη δική σου και δεν σε καλύπτει σε τίποτα. Άρα, απλά δεν σε αφορά.