Θα μου πεις βέβαια, ότι δεν είναι δίκαιο να τα βάζεις με τον σουβλατζή, γιατί κι αυτός με τη σειρά του καλειται να πληρώσει περισσότερους φόρους, ακριβότερο  ρεύμα και ακριβότερα προιόντα εφόσον ο ΦΠΑ έχει εκτοξευθεί στα ύψη και τα τιμολόγια της ΔΕΗ έχουν καταντήσει καθαρή λεηλασία.Το δέχομαι.Αλλά πείτε μου εσείς, ποιός άνθρωπος τη σήμερον ημέρα θα δώσει 7 ευρώ για λίγο κοτόπουλο? Κανείς.Άρα, το σουβλατζίδικο θα βάλει λουκέτο και θα είναι μια ακόμη χρεοκοπημένη επιχείρηση. Έτσι λοιπόν, γίνεται και με όλες τις άλλες επιχειρήσεις που κλείνουν η μία μετά την άλλη γιατί τα έσοδά τους είναι λίγότερα από τα έξοδα κτλ κτλ… Πάνε να μας καταντήσουνε κρανίου τόπο.Να βγαίνουμε στο δρόμο και να μη βλέπουμε ψυχή.Να μην λειτουργεί τίποτα, να μην υπάρχουν καταστήματα και να καθόμαστε όλοι στα σπίτια μας για να παλεύουμε για τον επιούσιο.Κι εκεί που θα λες ότι έχεις τουλάχιστον ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, τότε θα  έρχεται η τράπεζα και θα στο κατάσχει επειδή δεν μπορείς να πληρώσεις τη δόση του δανείου σου ή θα εισβάλλουν κλέφτες για να κλέψουν ακόμα και τη ντομάτα που έχεις στο ψυγείο σου απειλώντας σε με καλαζνικοφ.Πού βαδίσουμε Θεέ μου? Πόσα ακόμα θα δουν τα μάτια μας?Εμείς οι Έλληνες που είμασταν πάντα περήφανοι, που δεν σκύβαμε το κεφάλι, πώς γίναμε τόσο φοβισμένοι και καταθλιπτικοί?

Για να μην μεμψιμοιρούμε όμως, καλό θα ήταν να αντιληφθούμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που τόσα χρόνια ψηφίζαμε τις κυβερνήσεις που μας κατέστρεφαν μέρα με τη μέρα.Εμείς τους δώσαμε τη δυνατότητα να μας απομυζήσουν και μετά να μας πετάξουν στα αζήτητα.Εμείς λοιπόν είμαστε αυτοί που πρέπει να τους διώξουμε όσο γρηγορότερα γίνεται και να μην αφήσουμε να συνεχιστεί το κακό.Κι επειδή απ’ ότι φαίνεται, δεν είναι καθόλου εύκολο να παραιτηθούν οι “καρεκλοκένταυροι” πριν ολοκληρώσουν μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας  το λυστρικό τους έργο, ούτε είναι λύση το να τους πετάμε αυγά, πέτρες , αφού δεν ιδρώνει το αυτί τους, γι αυτό είμαστε εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να περιμένουμε απλά τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές.Εκεί θα πρέπει να δείξουμε τί πραγματικά θέλουμε ή δεν θέλουμε.Μέχρι τότε όμως, πολύ φοβάμαι πως θα είναι αργά.Η χώρα  θα έχει  ξεπουληθεί, ο ελληνικός λαός θα πεινάει και το σουβλατζίδικο της γειτονιάς θα ανήκει σε κάποιον γερμανό επιχειρηματία που θα σου πουλάει Wurst, δηλαδή λουκάνικο, με μισό ευρώ, αλλά εσύ,εξαντλημένος από  τις κακουχίες θα κοιτάζεις τις τρύπιες σου τσέπες και θα κλαις γιατί δεν έχεις ούτε μισό ευρω για να χορτάσεις την πείνα σου..

Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής μας επιβάλλουν μια ιλιγγιώδη ταχύτητα, στη σκέψη αλλά και στην υλοποίηση.Σήμερα δεν επιτρέπεται να είσαι αργός.Πρέπει να τρέχεις.Σκέφτηκες όμως ποτέ, πόσα πράγματα δεν προλαβαίνεις να δεις τρέχοντας? Είναι σα να βρίσκεσαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει με 200 χιλιόμετρα την ώρα κι εσύ προσπαθείς να απολαύσεις το τοπίο γύρω σου.Αδύνατον.Τρέχοντας γρήγορα καταφέρνεις να φτάσεις εγκαίρως στον προορισμό σου, έχεις όμως χάσει την ομορφιά της διαδρομής.Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την ανθρώπινη ζωή.Προσπαθούμε κάθε μέρα να πετύχουμε υλικούς στόχους χάνοντας την ομορφιά της ύπαρξής μας.

Πού έγκειται όμως η ωραιότητα της ανθρώπινης φύσης?Σίγουρα όχι στην εξωτερική ομορφιά.Αυτό είναι ένα ακόμη ανθρώπινο λάθος.Το να νομίζουμε δηλαδή ότι η ομορφιά μας βρίσκεται στα μάτια μας, στα μαλλιά μας, στο σώμα μας.Δίνουμε τόση σημασία στην εξωτερική μας εμφάνιση, ξεχνόντας πως η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας.Η ομορφιά μας είναι η ψυχή μας.Αυτήν μας χάρισε με αγάπη ο Θεός και την τοποθέτησε μέσα σε ένα σώμα ώστε να μπορεί να εκφράζεται.Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι έχουν ψυχή.

Αν λοιπόν καταλάβουμε ότι το είναι μας είναι η ψυχή μας, τότε οι στόχοι μας θα πρέπει να αφορούν αυτήν και όχι το σώμα μας.Το χρήμα λοιπόν, είναι άχρηστο για την ψυχή.Το χρήμα είναι ένα μέσον για να μπορεί να επιβιώνει το σώμα και τίποτα παραπάνω.Το ίδιο ισχύει για το επάγγελμα , την κοινωνική καταξίωση και  την δόξα..Η ψυχή μας αντιθέτως διψάει για ένα και μόνο πράγμα.Για την αγάπη. Η ψυχή κάθε ανθρώπου θέλει να πάρει και να δώσει αγάπη, σε μια ανταλλαγή συνεχή και αδιάκοπη.Από τη γέννησή μας έχουμε ανάγκη να αγαπηθούμε από τους γονείς μας, μεγαλώνοντας θέλουμε να αγαπηθούμε από τους φίλους μας και αργότερα από τον σύζυγο ή την σύζυγό μας.Όμως η αγάπη αυτή δεν είναι μονόδρομος.Δεν αρκεί μόνο να παίρνεις αγάπη αλλά και να δίνεις.Γιατί τότε μόνο νιώθεις πλήρης.

Πολλές φορές γινόμαστε μνησίκακοι και εκδικητικοί.Αν κάποιος μας κάνει κακό, θέλουμε να του το ανταποδώσουμε γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα αισθανθούμε δικαιωμένοι.Όμως σας ρωτώ, πόσες φορές αισθανθήκατε όμορφα όταν κάνατε κακό σε κάποιον? Μάλλον καμία.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους ζωής μας (αν είχαμε ποτέ).Στόχος ζωής λοιπόν δεν είναι να αποκτήσουμε σπίτια ή ακριβά αυτοκίνητα.Στόχος ζωής δεν είναι επίσης  η δόξα, η κοινωνική καταξίωση.Ο πραγματικός και νούμερο ένα στόχος ζωής είναι να μπορούμε να αγαπάμε, να συμπάσχουμε, να βοηθάμε αυτόν που μας έχει ανάγκη.Να νιώθουμε τον ανθρώπινο πόνο, να προσπαθούμε να ελαφρύνουμε το βάρος μιας ανθρώπινης ψυχής.Να στεκόμαστε δίπλα στα προβλήματα των άλλων ως συμπαραστάτες κι όχι ως απλοί θεατές.Η ψυχή μας χαίρεται όταν αγαπά.Κι είναι σίγουρο ότι αν μάθεις να αγαπάς, τότε θα δικαιούσε να αγαπιέσαι.

Στόχος ζωής λοιπόν, η αγάπη.Η προσπάθεια να γινόμαστε κάθε μέρα καλύτεροι ως προς τη συμπεριφορά μας προς τους άλλους.Να είμαστε πάνω απ όλα άνθρωποι.Κι έχω μια μικρή υπόνοια, ότι αυτός ο στόχος δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Θα μας πάρει μια ζωή να προσπαθούμε. Έτσι θα έχουμε κάθε μέρα κάποιον λόγο να παλεύουμε και δεν θα νιώσουμε ποτέ πως δεν έχουμε στόχο.

Την άνοιξη όλη η πλάση προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στον άνθρωπο.Τα λουλούδια με το άρωμα τους σε καλούν να τα πλησιάσεις, τα πουλιά με το κελάηδημά τους σου υπενθυμίζουν πως βρίσκονται εδώ για να σου κάνουν παρέα.Τα χρώματα πλημμυρίζουν τα μάτια σου θέλοντας να σου φωνάξουν πως η ζωή είναι εδώ και πρέπει να αδράξεις την ευκαιρία να την ζήσεις μέχρι την τελευταία της στιγμή. Ακόμα και η ίδια η ψυχή σου προσπαθεί να σου θυμίσει πως είσαι ζωντανός, γι αυτό γίνεται ανήσυχη, αποζητά κι αυτή πιο έντονες εμπειρίες, πιο όμορφες στιγμές. Το σώμα σου βρίσκεται σε εγρήγορση, θέλει κι αυτό να ζήσει.Μα είναι περίεργο, πολύ περίεργο, να θέλεις  τα πάντα τόσο έντονα αλλά να νιώθεις μόνος.Μπορεί να ζήσει η μοναξιά?…

Υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν από μοναξιά, ακριβώς επειδή δεν έβρισκαν νόημα στη ζωή τους. Ο Αριστοτέλης είπε πως “ο άνθρωπος είναι ζώον κοινωνικόν”.Άρα, το νόημα της ζωής είναι η επικοινωνία, αφού αυτή μας απαλάσσει από τη μοναξιά. Δυστυχώς τη στιγμή που γράφω όλα αυτά, δεν αισθάνομαι πως υπάρχει επικοινωνία στη ζωή μου και -ακόμα χειρότερα- δεν αισθάνομαι πως υπάρχει καν διάθεση για κάτι τέτοιο. Αν κάποιος ορθώσει έναν τοίχο μπροστά σου, τότε είναι δύσκολο να σκαρφαλώσεις, κι ακόμα πιο δύσκολο να τον γκρεμίσεις.Κι ενώ παλιά φανταζόμουν πως στον τοίχο αυτό θα μπορούσαν να αναρριχηθούν γιασεμιά και μπουκαμβίλιες, και να σκορπίσουν μεθυστικά το άρωμά τους τις ανοιξιάτικες νύχτες, τώρα νομίζω ξαφνικά πως τα λουλούδια άφησαν στα μάτια μου της άνοιξης τα δάκρυα.. Μια μοναξιά ξεχύνεται τις νύχτες απ το παράθυρο κι ένα μικρό πικρό γιατί σκαρφάλωσε στου ονείρου μου την άκρη…Αχ μοναξιά μου….

Υπάρχει μία μαγική στιγμή που όλα μοιάζουν όμορφα, κι ύστερα υπάρχει μια απαίσια στιγμή που όλα είναι σκατά.Ο χρόνος που μεσολαβεί από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί να είναι μέρες, ώρες ή και δευτερόλεπτα. Η αιτία που προκαλεί αυτή την μεταβολή μπορεί να είναι σοβαρή ή γελοία.Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο ανεξαρτήτως αιτίας. Τη μια στιγμή νιώθεις καλά και την άλλη σκατά. Οι ψυχολόγοι το ονομάζουν “επιρρέπεια σε συναισθηματικές μεταπτώσεις” αλλά εμείς οι απλοί θνητοί το ονομάζουμε ” τα πήρα στο κρανίο”. Οι επιστήμονες συστήνουν εξάσκηση του αυτοελέγχου, κι εμείς οι υπόλοιποι συστήνουμε ανεπιφύλακτα 3 ποτά και ένα πακέτο τσιγάρα.Δεν ξέρω ποιά απ τις δύο θεραπείες είναι αποτελεσματικότερη γιατί δεν έχω δοκιμάσει την πρώτη, μπορώ ωστόσο να πω πως η δεύτερη μέθοδος έχει κάποια βραχυπρόθεσμα -δυστυχώς- αποτελέσματα.Παρόλα αυτά, αν δεις ότι ξανακυλάς, επαναλαμβάνεις τη μέθοδο, αυξάνοντας λιγάκι τις ποσότητες και έτσι επιμηκύνεις το θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Σε περίπτωση που πεθάνεις, σίγουρα δεν θα βασανίζεσαι από το παραπάνω γεγονός, αφού θα έχεις εγκαταλείψει τα εγκόσμια και η ψυχή σου θα ασχολείται με άλλα θέματα. Άρα, γιατί να μην πεθάνεις? Επειδή όμως, δυστυχώς, κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνει αυτό, γι αυτό είναι αναγκασμένος να παλεύει κάθε μέρα με τον ίδιο του τον εαυτό προσπαθώντας να ξεπεράσει την κάθε μαλακία που του σφηνώνεται στον πεπιεσμένο εντός του κρανίου του εγκέφαλο. Μήπως τελικά η υπερβολική πίεση είναι που βλάπτει?

Τόσα χρόνια προσπαθώ να ψυχολογήσω τον εαυτό μου αλλά δεν τα καταφέρνω. Ξέρω ότι το μυαλό μου σκέφτεται πολύ (πράγμα που αποδεικνύεται κακό) αλλά το χειρότερο είναι πως όταν αρχίσει να σκέφτεται, δεν μπορεί να σταματήσει. Ακόμα και όταν προσπαθώ να κοιμηθώ για να μην σκέφτομαι, καταλήγω να σκέφτομαι κάτι για να μπορέσω να κοιμηθώ. Αυτές τις βραδυνές μου σκέψεις δεν τις μοιράζομαι ποτέ γιατί είναι ο μόνος θησαυρός που με ησυχάζει.Μακάρι να νιώθαμε πάντα τόσο γαλήνιοι όσο νιώθουμε την ώρα που αφηνόμαστε στην αγκαλιά του Μορφέα…

Εδώ στην Κρήτη λοιπόν,το πρωί λοιπόν νιώθω κάπως έτσι…

Το μεσημέρι……

Το απόγευμα  είμαι…

Και το βράδυ που κοιμάμαι στην αγκαλιά του άντρα μου νιώθω ….

…πως βρίσκομαι μέσα σε μια κοιλάδα με αμέτρητα, πανέμορφα, ολάνθιστα λουλούδια..

Σας έλυσα την απορία?Life is better than  you can imagine….

Σύντομα η μπόρα σταμάτησε και ο αέρας κόπασε ξαφνικά.Σα να ήταν κάτι στιγμιαίο που πέρασε και πήγε κάπου αλλού, αφήνοντας θολά ίχνη στο διάβα του.Η νεκρική σιγή που επικρατούσε ποτίστηκε από τη μυρωδιά της βροχής και έγινε ακόμα πιο τρομακτική..

Μια κουκουβάγια έσπασε την σιωπή της και η λαλιά της αντήχησε σε όλη την πεδιάδα.Σπαρακτική κραυγή.Λένε πως όταν φωνάζει μια κουκουβάγια, την ίδια ώρα κάποιος άνθρωπος αφήνει την τελευταία του πνοή.Αλήθεια ή πρόληψη? Κανείς δεν το ξέρει…

Πολλά μαύρα σύννεφα πλησίαζαν και πάλι απειλητικά την πανσέληνο και η νύχτα έγινε εντελώς σκοτεινή.Ο αέρας φύσηξε ανάμεσα στα σιτηρά προκαλώντας το ανατριχιαστικό θρόισμά τους και κάποια φύλλα έπεσαν από τα δέντρα καλύπτοντας τις άκρες του δρόμου.Ήταν τέλος καλοκαιριού και τα πάντα έδειχναν πως το φθινόπωρο χτύπουσε δειλά την πόρτα για να πάρει τη θέση του στον θρόνο των εποχών..

Υπαίτιος των περιττών κιλών μας δεν είναι βέβαια μόνο ο χειμώνας, ο οποίος ως γνωστόν προδιαθέτει στην κατανάλωση φαγητού λόγω της πολύωρης παραμονής μας σε κλειστούς χώρους, αλλά κυρίως αυτός ο “κύριος” που έχει ανοίξει γυράδικο-πιτσαρία-fast food μόλις 50 μέτρα από το σπίτι μας! Βαλτός ήταν?? Δεν φταίμε εμείς που κάθε βράδυ τρώγαμε δύο πιτόγυρα και ένα burger! Αυτός φταίει, που τα έφερε δίπλα μας και μας έβαλε σε πειρασμό! Εμείς οι καημένοι, ως αθώοι αμνοί, υποκύψαμε μία..δύο.. τρεις φορές.. μέχρι που στο τέλος υπέκυψε και το φερμουάρ του παντελονιού μας και αρνήθηκε να κλείσει!!

Και τώρα? Τί κάνουμε τώρα?? Δεν μπορούμε να εμφανιστούμε στην θάλασσα έτσι!! Οι γυναίκες έχουν κυτταρίτιδα και ψωμάκια, οι άντρες έχουν κοιλιά και πόδια ίδια με του ελέφαντα! Η λύση είναι μία!! Τρέχουμε τώρα τρέχουμε!! Στο γήπεδο? Στο γυμναστήριο? Στα χωράφια? Όπου διαλέξει ο καθένας!!

Η πιο τραγική εμπειρία μου ήταν,όταν πέρσυ τον Μάιο αποφάσισα να ξεκινήσω το γυμναστήριο (για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω)! Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ το να στιβάζεσαι μέσα σε μια αίθουσα 50 τετραγωνικών μαζί με άλλα 49 άτομα, τουτέστιν 1 τετραγωνικό για τον καθένα, προκειμένου να γυμναστείς!! Τί να γυμναστείς δηλαδή, που απ’την πολυκοσμία χάνεις τον μπούσουλα και δεν ξέρεις πού να πας και τι να πρωτοκάνεις.. Και το χειρότερο απ όλα?? Όπου κι αν γυρίσεις το κεφάλι σου, βλέπεις (και μυρίζεις) ιδρωμένες μασχάλες !! Απαπαπαπαπα!! Να λείπει!!!

Ύστερα σκέφτεσαι πως μια άλλη λύση είναι να πας στο γήπεδο και να αρχίσεις να τρέχεις.. Πηγαίνεις μια, πηγαίνεις δύο, στο τέλος αρχίζεις και νιώθεις σαν τα χαμστερ που πηγαίνουν πάνω-κάτω χωρίς λόγο κι αποφασίζεις να δώσεις λίγο νόημα στην άσκησή σου παίρνοντας και ένα φίλο σου μαζί για να ενθαρρύνει ο ένας τον άλλο. Την συνέχεια φαντάζομαι την ξέρουμε όλοι.. Ο φίλος τρέχει δίπλα σου και ταυτόχρονα σου λέει διάφορα κουτσομπολιά.Εσύ στην αρχή κάνεις πως δεν ακούς και συνεχίζεις ακάθεκτος να τρέχεις.Αυτός συνεχίζει και ταυτόχρονα σε ρωτάει κιόλας να του πεις τη γνώμη σου.Εσύ , μη μπορώντας να υπεκφύγεις, αρχίζεις να του λες τα δικά σου, μέχρι που σε λίγο βρίσκεστε καθισμένοι στο διπλανό αναψυκτήριο να πίνετε μπύρες και να γελάτε καπνίζοντας!! Πάει το τρέξιμο.. πάει !!!!

Η τελευταία λύση είναι να πάρεις διάδρομο γυμναστικής στο σπίτι και να μην το πεις πουθενά γιατί -καταλαβαίνεις- ότι όλοι θα σου ζητάνε να έρθουν και να κάνουν γυμναστική στο σπίτι σου!! Εάν και εφόσον το απόφασίσεις, μπορείς να ξεκινήσεις περπάτημα ή τρέξιμο και να τσεκάρεις την πειθαρχία του εαυτού σου.Αν σε μια βδομάδα δεν τα έχεις παρατήσει, τότε είσαι σε καλό δρόμο.Αν αντέξεις ένα μήνα, τότε είναι μέγας master. Κι αν τα καταφέρεις για ένα διμηνάκι, ε τότε παιρνεις χρυσό μετάλλιο αντοχής και υπομονής! Εάν δεν κάνεις τίποτα απ’ όλα αυτά και καταντήσεις τον διάδρομο ή το ποδήλατο στην συνήθη χρήση του – δηλαδή κρεμάστρα- ε τότε είσαι απλά άξιος της μοίρας σου !Είσαι εσύ που όταν βγάζεις την μπλούζα σου στην παραλία, όλα τα μάτια στρέφονται επάνω σου.Όχι από θαυμασμό φυσικά! αλλά από τρόμο, μην τυχόν και βουτήξεις άτσαλα και πνιγούν τα παιδάκια που κολυμπούν παραδίπλα !!

Κάθε άνθρωπος εμφανίζει διαφορετική συμπεριφορά προκειμένου να αντιμετωπίσει τον πόνο του.Άλλος κλείνεται στον εαυτό του και δεν θέλει να δει κανέναν.Άλλος γίνεται ιδιαίτερα κοινωνικός και βγαίνει έξω συνέχεια προκειμένου να ξεφύγει από τις σκέψεις που τον κυριεύουν όταν μείνει μόνος.Άλλος πίνει, άλλος καπνίζει, άλλος παίρνει ναρκωτικά και άλλος κάνει ομαδική ψυχοθεραπεία…Υπάρχουν βέβαια και ποιο ακραία πράγματα τα οποία δεν θα ήθελα να αναφέρω εδώ..

Πότε όμως πονά κανείς περισσότερο? Όταν χάνει έναν φίλο? Μια σχέση?Ένα αγαπημένο πρόσωπο? Έναν συγγενή? Έναν γονιό?Ένα  παιδί ?Σ αυτό το ερώτημα πιθανόν να μπορούσε να απαντήσει κάποιος που να τα έχει βιώσει όλα αυτά  μαζί- πράγμα που ειλικρινά εύχομαι να μην έχει συμβεί σε κανέναν άνθρωπο πάνω σε τούτο τον πλανήτη..Προσωπικά πιστεύω ότι ο πόνος που προκαλεί η κάθε είδους απώλεια είναι εξίσου μεγάλος και ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει το μέγεθός του παρά μόνον αυτός που τον ζει.. Είπαμε.. είναι μέγεθος ανυπολόγιστο και ασύγκριτο.. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο πιστεύω ότι κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει στη θλίψη σου, γιατί ακριβώς κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει.Όσο κι αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις πώς νιώθεις κι όσα δάκρυα κι αν τρέχουν από τα μάτια σου, κανείς δεν μπορεί να δει σε τί κατάσταση βρίσκεται  η ψυχή σου εκείνη την ώρα.. Γι αυτό και είναι μάταιο να εξηγείς.Εξίσου μάταιο να περιμένεις από τους άλλους να σε συμπονέσουν και να σου συμπαρασταθούν.. Στον πόνο σου είσαι μόνος και -όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό- μόνος σου καλείσαι να ανακάμψεις και να συνεχίσεις να ζεις. Απαιτείται δύναμη και πυγμή για να μπορέσεις να συνέλθεις, μια δύναμη που ο κάθε άνθρωπος ενστικτωδώς κρύβει μέσα του και καλείται “ανάγκη αυτοσυντήρησης”..

Ο μεγαλύτερος πόνος στη ζωή δεν είναι αυτός που κάποτε περνάει.Ο μεγαλύτερος πόνος είναι αυτός που κάθε μέρα σε κάνει να συνειδητοποιείς πως είσαι αδύναμος να τον αντιμετωπίσεις γιατί σε μουδιάζει, σε παραλύει και σε κάνει ανίκανο να βρεις οποιαδήποτε -έστω και βραχυπρόθεσμη- λύση.. Ο πόνος που κατά έναν μη εξηγήσιμο λόγο σε κάνει να χάνεις το εγώ σου.. Αυτός είναι τελικά ο μεγαλύτερος πόνος.Αυτός που προκαλείται από την απώλεια του εαυτού σου..