Υπάρχουν στιγμές που κάθε άνθρωπος νιώθει λιγάκι χαμένος.Αποπροσανατολισμένος.Σα να έχει χάσει το στόχο του και βαδίζει προς το πουθενά. Αν εκείνη την στιγμή τον ρωτήσεις τί είναι αυτό που του λείπει ή προς τα πού θα ήθελε να βαδίσει η ζωή του το πιο πιθανό είναι να σου απαντήσει :” ειλικρινά, ούτε κι εγώ δεν ξέρω”.Αυτό είναι κάτι που πιθανώς έχει συμβεί ή συμβαίνει ακόμα και τώρα σε όλους τους ανθρώπους.Δεν είναι παράξενο ούτε παθολογικό. Απλώς μας αποδεικνύει πως για κάποιο λόγο έχουμε χάσει το στόχο μας. Το ερώτημα είναι : είχαμε ποτέ μας στόχους?Σίγουρα κάποια στιγμή όλοι προσπαθήσαμε να πετύχουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας. Άλλα τα καταφέραμε κι άλλα όχι.Για παράδειγμα, κάποιοι εχουν ως στόχο τους το χρήμα, άλλοι την επαγγελματική καταξίωση, άλλοι βάζουν ως στόχο να κάνουν πολλά ταξίδια ή να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά.Όλοι αυτοί οι στόχοι, μηδενός εξαιρουμένου, αποτελούν κινητήρια δύναμη για τον άνθρωπο.Του δίνουν το έναυσμα να προσπαθεί κάθε μέρα ώστε να οδηγηθεί στην επιτυχία.Ακόμα κι αν αυτό δεν συμβαίνει 100% , παρόλα αυτά η συνεχής προσπάθεια είναι αυτή που μας κρατάει σε εγρήγορση. Το θέμα όμως είναι πως όταν κάποιος βρεθεί στην ευχάριστη θέση να έχει επιτύχει όλους τους παραπάνω στόχους, τότε έρχεται κάποια στιγμή που και πάλι νιώθει κενός.Γιατί ξαφνικά αισθάνεται πως έφτασε στο τέλος. Έγινε πλούσιος, επιτυχημένος, οικογενειάρχης,κι έτσι.. δεν έχει να προσπαθήσει για κάτι επιπλέον.Ξαφνικά, νιώθει νεκρός.Κουράστηκε τόσο πολύ, αγχώθηκε τόσο πολύ και τελικά.. δεν αισθάνεται καμία ικανοποίηση.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής μας επιβάλλουν μια ιλιγγιώδη ταχύτητα, στη σκέψη αλλά και στην υλοποίηση.Σήμερα δεν επιτρέπεται να είσαι αργός.Πρέπει να τρέχεις.Σκέφτηκες όμως ποτέ, πόσα πράγματα δεν προλαβαίνεις να δεις τρέχοντας? Είναι σα να βρίσκεσαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει με 200 χιλιόμετρα την ώρα κι εσύ προσπαθείς να απολαύσεις το τοπίο γύρω σου.Αδύνατον.Τρέχοντας γρήγορα καταφέρνεις να φτάσεις εγκαίρως στον προορισμό σου, έχεις όμως χάσει την ομορφιά της διαδρομής.Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την ανθρώπινη ζωή.Προσπαθούμε κάθε μέρα να πετύχουμε υλικούς στόχους χάνοντας την ομορφιά της ύπαρξής μας.
Πού έγκειται όμως η ωραιότητα της ανθρώπινης φύσης?Σίγουρα όχι στην εξωτερική ομορφιά.Αυτό είναι ένα ακόμη ανθρώπινο λάθος.Το να νομίζουμε δηλαδή ότι η ομορφιά μας βρίσκεται στα μάτια μας, στα μαλλιά μας, στο σώμα μας.Δίνουμε τόση σημασία στην εξωτερική μας εμφάνιση, ξεχνόντας πως η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα μας.Η ομορφιά μας είναι η ψυχή μας.Αυτήν μας χάρισε με αγάπη ο Θεός και την τοποθέτησε μέσα σε ένα σώμα ώστε να μπορεί να εκφράζεται.Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι έχουν ψυχή.
Αν λοιπόν καταλάβουμε ότι το είναι μας είναι η ψυχή μας, τότε οι στόχοι μας θα πρέπει να αφορούν αυτήν και όχι το σώμα μας.Το χρήμα λοιπόν, είναι άχρηστο για την ψυχή.Το χρήμα είναι ένα μέσον για να μπορεί να επιβιώνει το σώμα και τίποτα παραπάνω.Το ίδιο ισχύει για το επάγγελμα , την κοινωνική καταξίωση και την δόξα..Η ψυχή μας αντιθέτως διψάει για ένα και μόνο πράγμα.Για την αγάπη. Η ψυχή κάθε ανθρώπου θέλει να πάρει και να δώσει αγάπη, σε μια ανταλλαγή συνεχή και αδιάκοπη.Από τη γέννησή μας έχουμε ανάγκη να αγαπηθούμε από τους γονείς μας, μεγαλώνοντας θέλουμε να αγαπηθούμε από τους φίλους μας και αργότερα από τον σύζυγο ή την σύζυγό μας.Όμως η αγάπη αυτή δεν είναι μονόδρομος.Δεν αρκεί μόνο να παίρνεις αγάπη αλλά και να δίνεις.Γιατί τότε μόνο νιώθεις πλήρης.
Πολλές φορές γινόμαστε μνησίκακοι και εκδικητικοί.Αν κάποιος μας κάνει κακό, θέλουμε να του το ανταποδώσουμε γιατί πιστεύουμε πως έτσι θα αισθανθούμε δικαιωμένοι.Όμως σας ρωτώ, πόσες φορές αισθανθήκατε όμορφα όταν κάνατε κακό σε κάποιον? Μάλλον καμία.
Ήρθε λοιπόν η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους ζωής μας (αν είχαμε ποτέ).Στόχος ζωής λοιπόν δεν είναι να αποκτήσουμε σπίτια ή ακριβά αυτοκίνητα.Στόχος ζωής δεν είναι επίσης η δόξα, η κοινωνική καταξίωση.Ο πραγματικός και νούμερο ένα στόχος ζωής είναι να μπορούμε να αγαπάμε, να συμπάσχουμε, να βοηθάμε αυτόν που μας έχει ανάγκη.Να νιώθουμε τον ανθρώπινο πόνο, να προσπαθούμε να ελαφρύνουμε το βάρος μιας ανθρώπινης ψυχής.Να στεκόμαστε δίπλα στα προβλήματα των άλλων ως συμπαραστάτες κι όχι ως απλοί θεατές.Η ψυχή μας χαίρεται όταν αγαπά.Κι είναι σίγουρο ότι αν μάθεις να αγαπάς, τότε θα δικαιούσε να αγαπιέσαι.
Στόχος ζωής λοιπόν, η αγάπη.Η προσπάθεια να γινόμαστε κάθε μέρα καλύτεροι ως προς τη συμπεριφορά μας προς τους άλλους.Να είμαστε πάνω απ όλα άνθρωποι.Κι έχω μια μικρή υπόνοια, ότι αυτός ο στόχος δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Θα μας πάρει μια ζωή να προσπαθούμε. Έτσι θα έχουμε κάθε μέρα κάποιον λόγο να παλεύουμε και δεν θα νιώσουμε ποτέ πως δεν έχουμε στόχο.
