Είναι περίεργο συναίσθημα η μοναξιά, γιατί από τη φύση της έχει αρνητική σημασία. Διαφέρει από την μοναχικότητα, η οποία είναι κάτι που ο ίδιος ο άνθρωπος αποζητά μερικές φορές. Η μοναξιά είναι κάτι που δεν το θέλεις, αλλά σου προκύπτει, κυρίως όταν αισθάνεσαι πως οι γύρω σου δεν σε αποζητούν.Είναι διαφορετικό πράγμα να σε καλούν κάπου και να μην πηγαίνεις επειδή θέλεις να μείνεις μόνος κι άλλο να μην σε ψάχνει κανείς για κανένα λόγο και να μένεις μόνος αναγκαστικά.Το ίδιο επίσης ισχύει και όταν κάποιοι σου προτείνουν να μπεις στην παρέα τους αλλά εσύ καταλαβαίνεις πως το κάνουν απλά από υποχρέωση ή από λύπηση, οπότε και πάλι το αρνείσαι, ξέροντας πως κατά βάθος δεν σε θέλουν.Αυτό είναι μοναξιά.Το να μην έχεις κανεναν δικό σου ούτε στα καλά ούτε στα άσχημα.Το να μην βρίσκεις διέξοδο πουθενά, το να μην μπορείς να χαρείς τίποτα. αφού ότι κι αν κάνεις, θα είσαι μόνος.Η μοναξιά μπορεί να υπάρχει ακόμα κι όταν περιτρυγιρίζεσαι από εκατό ανθρώπους, αφού το γεγονός ότι παρίστανται δίπλα σου δεν σημαίνει ότι μπορούν να δουν μέσα σου.Τα μάτια σου έχουν παρέα μα η ψυχή σου είναι μόνη.
Την άνοιξη όλη η πλάση προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στον άνθρωπο.Τα λουλούδια με το άρωμα τους σε καλούν να τα πλησιάσεις, τα πουλιά με το κελάηδημά τους σου υπενθυμίζουν πως βρίσκονται εδώ για να σου κάνουν παρέα.Τα χρώματα πλημμυρίζουν τα μάτια σου θέλοντας να σου φωνάξουν πως η ζωή είναι εδώ και πρέπει να αδράξεις την ευκαιρία να την ζήσεις μέχρι την τελευταία της στιγμή. Ακόμα και η ίδια η ψυχή σου προσπαθεί να σου θυμίσει πως είσαι ζωντανός, γι αυτό γίνεται ανήσυχη, αποζητά κι αυτή πιο έντονες εμπειρίες, πιο όμορφες στιγμές. Το σώμα σου βρίσκεται σε εγρήγορση, θέλει κι αυτό να ζήσει.Μα είναι περίεργο, πολύ περίεργο, να θέλεις τα πάντα τόσο έντονα αλλά να νιώθεις μόνος.Μπορεί να ζήσει η μοναξιά?…
Υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν από μοναξιά, ακριβώς επειδή δεν έβρισκαν νόημα στη ζωή τους. Ο Αριστοτέλης είπε πως “ο άνθρωπος είναι ζώον κοινωνικόν”.Άρα, το νόημα της ζωής είναι η επικοινωνία, αφού αυτή μας απαλάσσει από τη μοναξιά. Δυστυχώς τη στιγμή που γράφω όλα αυτά, δεν αισθάνομαι πως υπάρχει επικοινωνία στη ζωή μου και -ακόμα χειρότερα- δεν αισθάνομαι πως υπάρχει καν διάθεση για κάτι τέτοιο. Αν κάποιος ορθώσει έναν τοίχο μπροστά σου, τότε είναι δύσκολο να σκαρφαλώσεις, κι ακόμα πιο δύσκολο να τον γκρεμίσεις.Κι ενώ παλιά φανταζόμουν πως στον τοίχο αυτό θα μπορούσαν να αναρριχηθούν γιασεμιά και μπουκαμβίλιες, και να σκορπίσουν μεθυστικά το άρωμά τους τις ανοιξιάτικες νύχτες, τώρα νομίζω ξαφνικά πως τα λουλούδια άφησαν στα μάτια μου της άνοιξης τα δάκρυα.. Μια μοναξιά ξεχύνεται τις νύχτες απ το παράθυρο κι ένα μικρό πικρό γιατί σκαρφάλωσε στου ονείρου μου την άκρη…Αχ μοναξιά μου….
