Θα ήθελα να αρχίσω απ΄το τέλος, γιατί αν αρχίσω απ’την αρχή θα μας πιάσει η νύχτα κι ακόμα δεν θα έχουμε ξεμπερδέψει.Αρχίζοντας απ’ το τέλος λοιπόν αναρωτιέμαι.Πότε θα πεθάνουμε? Θα αργήσει πολύ αυτή η ώρα , κι όταν θα έρθει πώς θα είναι? Αν και στην παρούσα φάση δεν με ενδιαφέρει πολύ ο τρόπος με τον οποίο θα πεθάνω, ούτε αν θα υποφέρω ή όχι.Αυτό που με απασχολεί είναι το πότε.Και για να είμαι ειλικρινής, δεν θα ήθελα να αργήσει και πολύ…
Υπάρχει μία μαγική στιγμή που όλα μοιάζουν όμορφα, κι ύστερα υπάρχει μια απαίσια στιγμή που όλα είναι σκατά.Ο χρόνος που μεσολαβεί από τη μία στιγμή στην άλλη μπορεί να είναι μέρες, ώρες ή και δευτερόλεπτα. Η αιτία που προκαλεί αυτή την μεταβολή μπορεί να είναι σοβαρή ή γελοία.Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο ανεξαρτήτως αιτίας. Τη μια στιγμή νιώθεις καλά και την άλλη σκατά. Οι ψυχολόγοι το ονομάζουν “επιρρέπεια σε συναισθηματικές μεταπτώσεις” αλλά εμείς οι απλοί θνητοί το ονομάζουμε ” τα πήρα στο κρανίο”. Οι επιστήμονες συστήνουν εξάσκηση του αυτοελέγχου, κι εμείς οι υπόλοιποι συστήνουμε ανεπιφύλακτα 3 ποτά και ένα πακέτο τσιγάρα.Δεν ξέρω ποιά απ τις δύο θεραπείες είναι αποτελεσματικότερη γιατί δεν έχω δοκιμάσει την πρώτη, μπορώ ωστόσο να πω πως η δεύτερη μέθοδος έχει κάποια βραχυπρόθεσμα -δυστυχώς- αποτελέσματα.Παρόλα αυτά, αν δεις ότι ξανακυλάς, επαναλαμβάνεις τη μέθοδο, αυξάνοντας λιγάκι τις ποσότητες και έτσι επιμηκύνεις το θεραπευτικό αποτέλεσμα.
Σε περίπτωση που πεθάνεις, σίγουρα δεν θα βασανίζεσαι από το παραπάνω γεγονός, αφού θα έχεις εγκαταλείψει τα εγκόσμια και η ψυχή σου θα ασχολείται με άλλα θέματα. Άρα, γιατί να μην πεθάνεις? Επειδή όμως, δυστυχώς, κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνει αυτό, γι αυτό είναι αναγκασμένος να παλεύει κάθε μέρα με τον ίδιο του τον εαυτό προσπαθώντας να ξεπεράσει την κάθε μαλακία που του σφηνώνεται στον πεπιεσμένο εντός του κρανίου του εγκέφαλο. Μήπως τελικά η υπερβολική πίεση είναι που βλάπτει?
Τόσα χρόνια προσπαθώ να ψυχολογήσω τον εαυτό μου αλλά δεν τα καταφέρνω. Ξέρω ότι το μυαλό μου σκέφτεται πολύ (πράγμα που αποδεικνύεται κακό) αλλά το χειρότερο είναι πως όταν αρχίσει να σκέφτεται, δεν μπορεί να σταματήσει. Ακόμα και όταν προσπαθώ να κοιμηθώ για να μην σκέφτομαι, καταλήγω να σκέφτομαι κάτι για να μπορέσω να κοιμηθώ. Αυτές τις βραδυνές μου σκέψεις δεν τις μοιράζομαι ποτέ γιατί είναι ο μόνος θησαυρός που με ησυχάζει.Μακάρι να νιώθαμε πάντα τόσο γαλήνιοι όσο νιώθουμε την ώρα που αφηνόμαστε στην αγκαλιά του Μορφέα…
