Ίσως να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά ο καθένας μας στη ζωή του παίζει από έναν ή και περισσότερους ρόλους. Για την ακρίβεια, κάθε στιγμή παίζουμε και διαφορετικό, ανάλογα με τις περιστάσεις και την τοποθεσία όπου διαδραματίζεται η παράσταση. Καθένας από μας είναι ένας ηθοποιός κι ας μην μας αρέσει να μας αποκαλούν έτσι γιατί μας προσβάλλει η λέξη “υποκριτική” αφου εμμέσως μας αποκαλεί ψεύτες.Κι όμως, έτσι είμαστε.. Ψεύτες κι απατεώνες.
Το έργο είναι κάθε φορά διαφορετικό, αν και σκηνές επαναλαμβάνονται και απλά διανθίζονται με περισσότερα λόγια. Στην προσωπική μας ζωή – εκεί που όλοι λέμε ότι δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό- εκεί υποκρινόμαστε περισσότερο, τόσο που ακόμα και εμείς οι ίδιοι χάνουμε την ταυτότητά μας και νομίζουμε πως γινόμαστε άλλοι. Κι ύστερα πείθουμε τον εαυτό μας πως αυτή η αλλαγή οφείλεται στον έρωτα και στις καλές του παρενέργειες.Μπούρδες. Όταν ερωτευόμαστε προσπαθούμε με κάθε τρόπο να δείξουμε στον άλλο πως είμαστε σημαντικοί και αξιόλογοι, τρυφεροί και προστατευτικοί, πιστοί, πως ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για το έτερον ήμισυ που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας χάσει από κοντά του. Κι αυτό είναι υποκρισία. Γιατί στην πραγματικότητα δεν είμαστε έτσι. Στην ουσία δεν μας νοιάζει τίποτα περισσότερο από το εγώ μας που θέλει να περνάει όμορφα έχοντας κάποιον δίπλα του για επιβεβαιώνει την σημαντικότητά του. Και για να ικανοποίησουμε τον εγωισμό μας γινόμαστε κάποιοι άλλοι. Κάποιοι που όλοι θα τους ήθελαν δίπλα τους. Γιατί στην ουσία μας φοβίζει η μοναξιά , κι αυτό είναι το κίνητρο εξέλιξης της υποκριτικής μας τέχνης.
Στην επαγγελματική μας ζωή προσπαθούμε να δείχνουμε εργατικοί και ευγενικοί, χαμογελαστοί και πρόθυμοι, θέλοντας να αποδείξουμε πως η θέση την οποία μας έδωσαν μας αξίζει. Είμαστε ικανοί να θυσιάσουμε τον πολύτιμο ελύθερο χρόνο μας , προκειμένου να τελειώσουμε την εργασία που μας ανέθεσαν μόνο και μόνο για να μην χαλάσουμε την εικόνα μας και να μην βρεθεί κανείς να πει πως είμαστε ανάξιοι. Κάθε πρωί φοράμε τα καλά μας, προσέχουμε τα μαλλιά μας και χαμογελάμε προς πάσα κατεύθυνση δείχνοντας το καλύτερό μας πρόσωπο.Κι όλοι λένε πως είμαστε τόσο καλοί, ευγενικοί και πρόσχαροι και πως είμαστε οι τέλειοι άνθρωποι που φέρνουμε τη χαρά της ζωής σε όποιον δουλεψει μαζί μας. Μα στην πραγματικότητα εμείς βαριόμαστε που ζούμε, θέλουμε να περάσει η ώρα και να πάμε σπίτι μας, να βγάλουμε τα καλά ρούχα και να κυλιστούμε με τις μπιτζάμες στον καναπέ χωρίς να κάνουμε τίποτα. Να μην μιλάμε σε κανέναν και να μην γελάμε χωρίς λόγο. Ο ρόλος μας τελειώνει την ώρα που κλείνουμε την πόρτα του γραφείου…
Στις σχέσεις με τους φίλους μας πάλι- άλλη πονεμένη ιστορία κι αυτή- παίζουμε το ρόλο του ακροατή. Εκεί η παράσταση είναι διαφορετική και ουσιαστικά ο ρόλος που μας δίνεται είναι αυτός του ψυχολόγου. Πρέπει να ακούμε πολύ τις αερολογίες και να μιλάμε λίγο.Ίσως κάποιες φορές θα πρέπει να καταγράφουμε τα όσα λέχθηκαν για να φανεί ότι προσέχουμε ακόμα περισσότερο τον ακροατή μας. Ο οποίος παρεπιπτόντως, δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το αν εμείς είμαστε καλά και για το αν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε.Εξάλλου ο ρόλος του ψυχολόγου είναι σαφής. Δεν μιλάς ποτέ, παρά μόνο τεντώνεις τα αυτιά σου και ακούς. Το γιατί επιλέγουμε αυτόν τον ρόλο στις φιλικές μας σχέσεις, δεν το ξέρω. Ίσως κι εδώ να κρύβεται κάποιος φόβος, ο φόβος της απώλειας του φίλου μας, που όταν δει πως δεν τον ακούμε θα ψάξει αλλού να βρει ακροατήριο. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί εμείς θα γλιτώσουμε από αυτό το ασήκωτο φορτίο. Παρόλα αυτά, μέχρι να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε, υπομένουμε καρτερικά…
Όσοι έχουν παιδιά θα πρέπει επίσης να παίξουν το ρόλο του γονιού- ρόλος είναι και αυτός και μάλιστα πολύ κλισέ-.Η μαμά φωνάζει, η μαμά μαλώνει, η μαμά αγαπάει και νταντεύει. Η πραγματική μαμά χάνεται μέσα σε όλα αυτά και δεν τη γνωρίζει ποτέ κανείς.Αυτός ο ρόλος δεν πηγάζει από φόβο μα από το αίσθημα της ευθύνης. Νιώθουμε υπεύθυνοι για την ανατροφή των παιδιών, ξέρουμε πως πρέπει να φερθούμε με ιδιαίτερο τρόπο για να τους δώσουμε να καταλάβουν ορισμένα πράγματα που δεν αντιλαμβάνονται μόνα τους , αλλά ξεχνάμε πως πίσω από το ρολάκι υπάρχουμε κι εμείς. Και κανένα παιδί δεν αγαπά έναν ψεύτικο γονιό.Γιατί στα παιδιά αρέσει πάντα η αλήθεια και την αναζητούν διαρκώς.
Υπάρχουν και αστείοι ρόλοι στη ζωή μας. Αυτούς που τους επιλέγουμε τις ώρες της ανίας μας και μας διασκεδάζουν.Όπως ας πούμε το να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι σε κάποιον που δεν σε ξέρει. Φοράς ένα μονόπετρο που σου χάρισε πρόπερσι η φίλη σου που χώρισε και παριστάνεις την αρραβωνιασμένη. Και περιγράφεις πόσο όμορφος ήταν ο αραββώνας σου και πόσο τέλεια περάσατε όλοι σας, πώς ταιριάζουν οι γονείς σου με τα συμπεθέρια και ότι μετά το happening η ζωή σου έχει γίνει εντελώς διαφορετική..Ότι ο αρραβωνιαστικός σου σε περιμένει στο σπίτι και ότι ποτέ δεν θα τολμούσε να σου απαγορεύσει να βγεις μόνη γιατί σου έχει απόλυτη εμπιστοσύνη.. Εδώ πλέον αγγίζουμε τα όρια της παθολογικής κατάστασης που ονομάζεται φαντασιοπληξία….
Εν τέλει αναρωτιέμαι αν υπάρχει έστω και μία στιγμή της ημέρας που γινόμαστε ξανά ο εαυτός μας. Και αν υπάρχει, τότε μάλλον θα έρχεται αργά τη νύχτα, όταν ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και χαλαρώνουμε πολύ. Κάνουμε και κανέναν αυτοδιάλογο για να σιγουρευτούμε ότι ο εαυτούλης είναι εκεί και δεν έχει πάει βόλτα με τόσο παραμύθι που έπαιξε όλη μέρα.Αν είμασταν κούκλες σε κουκλοθέατρο, θα είμασταν μάλλον μαριονέτες.Αν είμασταν φοιτητές της δραματικής σχολής, θα είμασταν μάλλον τραγικοί παρά κωμικοί.Το θέμα είναι , τί κάνουμε τώρα που είμαστε απλά “εμείς”? Παίζουμε σε παιχνίδι rpg το οποίο δεν έχει limits? Και για ποιό λόγο?Ποιός μας αναγκάζει και γιατί? Καιρός να πατήσουμε escape γιατί αλλιώς προβλέπεται δύσκολη η διαφυγή μας απ το Συνούρι….
Πρόσφατα σχόλια