Το μπουρδελοκαλόκαιρο Νο 2

..Και το “ευλογημένο” καλοκαίρι συνεχίστηκε..Γιατί δεν μπορούσε να μείνει ανολοκήρωτη η τόση παράνοια..Γυρίσαμε πίσω και όλα έμοιαζαν τόσο λίγα.Η ζέστη, τα νεύρα, όλα συντελούσαν σε μια νέα τάση φυγής..Κι έψαχνα πού να πάω δευτερο-διακοπές μπας και ηρεμήσω λιγάκι και στρώσει το μυαλό μου.. Προτάσεις υπήρχνα πολλές.Για Νάξο, για Χίο, για Σύρο.Εγώ όμως προτίμησα τελικά- τί άλλο?-τα Χανιά γιατί την πρώτη φορά περάσαμε χάρμα και μας άρεσε πολύ. Θα μου πεις, ποιός λογικός άνθρωπος αποφασίζει να πάει διακοπες  δύο φορές στο ίδιο μέρος μέσα σε ένα καλοκαίρι? Κανείς! Γι αυτό κι εγώ αποφάσισα να σπάσω το φράγμα  της λογικής? και να ταξιδέψω ξανά προς το Νότο. Αυτή τη φορά με καράβι, αφενός για να μην πληρώσω πολλά και αφετέρου για να μπορέσω να φέρω καμιά λαθραία μάχαιρα στην επιστροφή μπας και χρειαστεί το χειμώνα να παίξω τον Γιάννη τον φονιά στο σίριαλ του Μανουσάκη..

8.30 ώρες στη θάλασσα και δεν πήρα χαμπάρι… Τζάμπα αγχώθηκα κιόλας κι έλεγα πώς θα περάσει η νύχτα, κι είχα πάρει μαζί μου και ένα σωρό μαραφέτια (βιβλία, mp3)για να μην με πιάσει ανία αλλά τελικά γνώρισα κάτι καταπληκτικά παιδιά , τον Αντρέα και το Νίκο και καταλήξαμε στις 1 το βράδυ να τρώμε γύρους στο κατάστρωμα του Lato και να πίνουμε τσικουδιά Βαρβάκη…Στην παρέα προστέθηκε και η Αγγελικούλα. ένα κοριτσάκι που θύμιζε ψοφίμι. η οποία ταξίδευε μόνο με ένα sleeping bag και ένα καρβέλι ψωμί!! Είπε να μας κεράσει μια φέτα αλλά αρνηθήκαμε ευγενικά γιατί εμείς δεν έχουμε μάθει να ζούμε με τέτοιες πολυτέλειες και αρκεστήκαμε να πιούμε 20 μπουκαλάκια ρακί που είναι πιο υγιεινή και δεν παχαίνει κιόλας!! Στις 5.30 το πρωί αντικρύσαμε κάτι φώτα και τελικά καταλάβαμε ότι φτάσαμε στη Σούδα! Κατεβήκαμε απ το πλοίο. ανταλλάξαμε κινητά  και τραβηξε ο καθένας το δρόμο του..

Η διαμονή αυτή την φορά ήταν λίγο διαφορετική . Είχε και θέα, είχε και πισίνα είχε και έτοιμο καφέ κάθε πρωί για να ανοίγει το μάτι. Παράπονο δεν έχω κανένα. Πήγα σε ένα σωρό παραλίες που δεν είχα πάει την πρώτη φορά και παραμονή του δεκαπενταύγουστου πήγαμε στο πανηγύρι που γίνεται στο Θέρισο και φάγαμε σαν σκασμένα όλο το γαμοπίλαφο και τις σεφταλιές. Και δως του κρασάκι κόκκινο.. μέχρι που ήρθε ο Κανέλος και φώναξε “σήμερα δεν έχω πιει πράμα!!” και για να μην τον αφήσουμε να πιει μόνος του ήπιαμε κι εμείς μαζί του μερικές κούπες.. έμαθα να χορεύω και κρητικά (αν και δεν το τόλμησα ιδιαίτερα εκείνο το βράδυ, γιατί ήταν μαζεμένο όλο το σόι και δεν ήθελα να δουν πόσα ταλέντα έχω )… Ξημερώματα φύγαμε απ το Θέρισο.Κατεβαίνοντας μέσα από το φαράγγι τρόμαξα με την αγριάδα του τοπίου και μέσα στο μεθύσι μου θυμήθηκα τον καμμένο κι αναρωτήθηκα αν ήθελα να τον δω ή όχι…

Το άλλο πρωί ξύπνησα στο Ρέθυμνο. Ο Θεός ξέρει πώς μεταφέρθηκα εκεί.. Και πήγαμε για μπάνιο στον Πλακιά και στην Πρέβελη που μου είχαν πει ότι είναι ωραία. Είδαμε τους φοίνικες και το ποτάμι κι από ψηλά όλο το Λιβυκό πέλαγος να μας ταξιδεύει προς την γειτονική ήπειρο.. Κι έτσι ξεχάστηκα λίγο και σκέφτηκα πως περνάμε όμορφα…Φυσούσε δυνατός αέρας, λες και κάποιος τον είχε βάλει επίτηδες για να παίρνει μακριά κάθε σκέψη που μου θύμιζε εκείνον..

Δευτέρα απόγευμα βρέθηκα στη Χάληδων να περπατάω μόνη στα γνωστά μου λιμέρια και να νοσταγώ τον Πανούλη μαζί με τον οποίο ανακάλυψα εκείνα δρομάκια για πρώτη φορά…Μετά θυμήθηκα το μηχανάκι, αφημένο στις αλυσίδες, και τον ιδιοκτήτη του να λείπει μέχρι τις 10.30 το πρωί κι εκείνον τον καταπληκτικό freddo espresso  στα Starbucks που είχε πολύ πάγο και σε έκανε να ξυπνάς απ τη ζαβλακωμάρα σου.. Κοντοστάθηκα λίγο… αλλά τι τα θες? “Πίσω δε γυρνάω” σκέφτηκα και συνέχισα για το μαγαζί.. Κι αντίκρυσα την “πεθερά” και μου ρθαν όλα ανάποδα.. Στιγμή δεν μπορούσα να αντέξω.. Ήταν λες και μου ρουφούσαν το οξυγόνο. το οξυγόνο ΜΟΥ, και βιάστηκα να βγω έξω να ανασάνω.. Ήξερα πως η υπομονή μου είχε εξαντληθεί και πως όση θέληση κι αν είχα, οι καταστάσεις με ξεπερνούσαν.

Το ίδιο μεσημέρι πήγα στα Starbucks, ήπια ένα freddo espresso, ανέβηκα τη Χάληδων και πήγα να βρω τον καμμένο.. Κι ας ήξερα ότι ήταν λάθος..Το μυαλό δεν υπάκουγε σε τίποτα πια. Μέσα σε ένα μεσημέρι ήρθαν τα πάνω κάτω.Άλλα περίμενα. άλλα έκανα και άλλα αποτελέσματα είχα. Κι ο καμμένος εκεί, περίμενε να με δει και να μου πει όλα τα παράπονά του μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας, γιατί παραπάνω δεν είχε. Έπρεπε να φύγω.

Το βράδυ μπήκα στο καράβι και γύρισα στον Πειραιά. Να ναι καλά ο Μάριος απ την Πάτρα που μου έκανε παρέα και δεν μ άφησε να μελαγχολήσω. Να ναι καλά και το mp3 μου που τρελάθηκε να παίζει Πέγκυ Ζήνα. Να ναι καλά και η ΑΝΕΚ LINES που βάζει χλιδάτα καράβια στη γραμμή Χανιά-Πειραιάς και δεν μας αφήνει να μιζεριάσουμε.. Και στις 5 το πρωί της Τετάρτης έφτασα στο λιμάνι ακούγοντας κάποιον να λέει στ αυτιά μου..” Ποτέ, ποτέ δεν θα μεθύσεις μ ‘αλλουνού του στόμα, ποτέ απ’ την τροχιά μου δεν θα βγεις.. ποτέ…” Κι έκλαψα μόνη στο κατάστρωμα, λίγο πριν κατέβω να πάρω τη μωβ βαλίτσα και να γυρίσω πίσω….