Δεν πέφτει ποτέ έξω. Κι αν πέσει, θα φταίει κανάς ανάδρομος . Αλλιώς, εκεί.Άγρυπνη στέκεται και προειδοποιεί. Πολλές φορές αναρωτήθηκα που οφείλεται η ύπαρξή της. Είναι κάτι τόσο ακατανόητο κι όμως κάτι τόσο υπαρκτό που σε κάνει να τρομάζεις με τον εαυτό σου. Μήπως γι αυτό υπάρχει?..
Ξυπνάς ένα πρωί και λες “σήμερα κάτι θα γίνει”. Και γίνεται όντως κάτι.Όχι από αυθυποβολή και μαλακίες. Γίνεται κάτι για το οποίο δεν ευθύνεσαι, και μερικές φορές δεν συμμετέχεις καν, αλλά σε επηρεάζει.. Και μονολογείς “το ξερα….” Σε όλους έχει τύχει, μη γελιόμαστε…
Ξυπνάς ένα πρωί να πας στη σχολή να δώσεις μάθημα και έχεις κακό προαίσθημα.. αλλά το προσπερνάς και λες ότι μάλλον θα είναι τα ψυχολογικά σου που σε χτυπούν αλύπητα. Ε, ξεκινάς, και μόλις βγαίνεις στο δρόμο βλέπεις ότι βρέχει τα κερατιάτικά του, έχουν απεργία τα λεωφορεία,δεν υπάρχει πουθενά ταξί και η ώρα περνάει, περνάει και δεν βλέπεις φως. Και επειδή είσαι και υπέυθυνος άνθρωπος και θέλεις να είσαι στην ώρα σου (αν μπορείς κάνε κι αλλιώς), σκέφτεσαι να το κόψεις με τα πόδια (θα περπατήσεις γρήγορα και το πολύ πολύ να αργήσεις κανα δεκάλεπτο).Κι όπως αρχίζεις το γοργό το βήμα περνάει δίπλα σου ένας καραγκιόζης νταλικέρης, πέφτει στην τεράστια λακούβα του δρόμου και σε κάνει Λούτσα. Σηκώνεις το κεφάλι , βρίζεις, καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που ξημέρωσε αυτή η βρωμομέρα, αλλά συνεχίζεις να περπατάς γιατί αν γυρίσεις πίσω, θα χάσεις πολύ χρόνο (τον οποίο δεν διαθέτεις). Παπί όπως είσαι συνεχίζεις να περπατάς, να περπατας, να περνάς ποτάμια και λίμνες, να βρέχεσαι, να λασπώνεσαι, να σου κορνάρουν σα μανιακοί αυτοί που περνάνε με κόκκινο το φανάρι κι εσύ εκεί.. ακάθεκτος να τρέχεις να προλάβεις, γιατί έχεις διαβάσει καλά και δε λέει να το χάσεις το μάθημα με τίποτα. Μπαίνεις επιτέλους στην σχολή και αρχίζεις να χαλαρώνεις ” τελειωσαν τα βάσανα επιτέλους” σκέφτεσαι και προχωράς προς την αίθουσα. Ήδη έχουν αρχίσει να φωνάζουν τα ονόματα από τη λίστα και για καλή σου τύχη (πώς κι έτσι?? ) δεν έχουν φτάσει ακόμα στο δικό σου… Περιμένεις τη σειρά σου και μόλις σε φωνάξουν μπαίνεις, στάζοντας νερά , αλλά δε σε νοιάζει καθόλου. Στρογγυλοκάθεσαι (βρέχεις και το κάθισμα, αλλά ποιός χέστηκε) και ακούς μια φωνή να λέει “βγάλτε παρακαλώ τα βιβλιάριά σας, για να περάσει ο καθηγητής να τα ελέγξει, ώστε να μπορέσετε να δώσετε το μάθημα..” κι εκείνη την ώρα αρχίζεις να στραβοκαταπίνεις, να κοκκινίζεις, να ιδρώνεις παρά το μουσκίδι, να ανοίγεις νευρικά την τσάντα και να ψάχνεις,να ψάχνεις, να ψάχνεις….
Λίγα λεπτά αργότερα βρίσκεσαι πάλι ανάμεσα στις λίμνες, τα ποτάμια και τους μαλάκες νταλικέρηδες.. Ρημαδιασμένη διαίσθηση.. Δεν καθόμουνα καλύτερα σπίτι???
Πρόσφατα σχόλια