Άλλοι τρέχουν πανικόβλητοι για να προλάβουν να αναχωρήσουν κι άλλοι προσπαθούν να βρουν την έξοδο για να αποχωρήσουν και να πάνε επιτέλους στον προορισμό τους.
Τα τελευταία χρόνια οι σταθμοί των τρένων και των λεωφορείων τείνουν να γίνουν μέρος της ζωής μου. Φτιάχνω βαλίτσες, τρέχω, μπαίνω στο λεωφορείο. Κατεβαίνω, τρέχω, ανεβαίνω στο αστικό. Κατεβαίνω, ξανατρέχω, φτάνω επιτέλους στον προορισμό μου. Για την επιστροφή, ξανά μια από τα ίδια.
Οι σταθμοί, είναι τα μόνα σημεία στα οποία σταματάς για λίγο – γι αυτό και λέγονται έτσι-.Ίσα ίσα, για να πάρεις μια ανάσα και να συνέλθεις απ’ την τρεχάλα, άντε αν προλάβεις να ανάψεις κι ένα τελευταίο τσιγάρο πριν ξεκινήσεις την διαδρομή της νικοτινο-στέρησης. Ρίχνεις φευγαλέα μια ματιά γύρω σου σ’ αυτούς που περιμένουν όπως εσύ , κι αν ταξιδεύεις συχνά, αρχίζεις σιγά σιγά να νομίζεις ότι κάπου τους έχεις ξαναδεί , αλλά δεν θυμάσαι που. Ανάβεις τσιγάρο και σε κοιτάζουν λίγο διερευνητικά, θέλοντας απ τη μια να στο αρπάξουν απ το χέρι- γιατί ξέρουν ότι το σύνδρομο νικοτινο-στέρησης είναι ύπουλο και θα τους πιάσει κι αυτους- κι απ την άλλη σε επεξεργάζονται λες και πρόκειται να σε προσλάβουν στην εταιρεία τους και θέλουν να δουν αν τους γεμίζεις το μάτι.
Παρόλο που ο χρόνος παραμονής σου στους σταθμούς είναι περιορισμένος, εντούτοις μπορείς σ’ αυτά τα λίγα λεπτά να κάνεις τις πιο πολυσύνθετες σκέψεις. Να θυμηθείς, να σκεφτείς, να κρίνεις και να αποφασίσεις, να νοσταλγήσεις , ακόμα και να ονειρευτείς….κι αυτό γιατί οι σταθμοί έχουν μια ιδιαιτερότητα. Μπορούν ταυτόχρονα να ενώνουν και να χωρίζουν ανθρώπους.
Αυτοί που συνατιούνται είναι γελαστοί και χαρούμενοι. Στο πρόσωπό τους ζωγραφίζεται η λαχτάρα για ζωή, θέλουν να εκμεταλλευτούν ακόμα και το τελευταίο λεπτό της διαμονής τους, να μην αφήσουν στιγμή να τους φύγει έτσι..
Αυτοί που χωρίζουν άλλοτε χαμογελούν συγκαταβατικά, με βλέμα που υπόσχεται πως κάποια στιγμή θα γυρίσουν, και ρίχνουν πάντα μια ματιά πίσω τους , για να δουν για τελευταία φορά τα μάτια του αγαπημένου προσώπου που αποχωρίζονται. Άλλοι, φεύγουν εντελώς σκυθρωποί και τίποτα δεν μαρτυρά πως θα ξανάρθουν. Αυτοί δεν κοιτάζουν ποτέ πίσω.
Οι σταθμοί κρύβουν μεγάλες χαρές και μεγάλες λύπες και γι’ αυτό προκαλούν πάντα έντονα συναισθήματα σε όποιον βρεθεί έστω και για λίγο εκεί. Γιατί μέσα του ξέρει πως φτάνοντας θα νιώσει ελεύθερος ενώ, φεύγοντας, μια πίκρα θα τον σκιάσει, ακόμα και χωρίς να το καταλάβει..
poli sosta ta les nikoldent mou. panta otan einai na figeis apo kapou, akoma kai an den perases teleia, eisai ligo skithrwpos.kai mena i zoi mou kapos etsi einai ta teleutaia xronia alla pote den eixa kanei toses sinthetes skepseis oso esi oste na grapso olokliri – ekpliktiki- istoria sto blog mou. keep travelling…