Όποιος Θεός κι αν επιβλέπει τον κόσμο, ένα είναι το σίγουρο:πως δεν μπορεί να γλιτώσει κανέναν από τη θλίψη. Θλίψη βαθιά και καταστροφική, σχεδόν αναπόφευκτη όταν όλα πάνε στραβά και τα χτυπήματα έρχονται απανωτά, χωρίς διάλειμμα, χωρίς μια στάλα χρόνο να ανασάνεις και να δεις τι γίνεται γύρω σου. Λένε πως “ενός κακού μύρια έπονται” και έχουν απόλυτο δίκιο, γιατί μόλις σε βρει το πρώτο, τότε σίγουρα θα ακολουθήσουν κι άλλα, πολλά, μέχρι να σου φύγει το μυαλό, να παραφρονήσεις και να αρχίσεις να τρέχεις στου δρόμους φωνάζοντας “Φτάνει!Δεν αντέχω άλλο!…. Ποιά άθλια μοίρα έγραψε αυτό το σκηνικό? Ποιός Θεός επέτρεψε να επικρατεί τόση πίκρα? Ποιό δόλιο χέρι βάλθηκε να καταστρέψει τα πάντα και να αφήσει πίσω του συντρίμμια και απώλειες?
Κάθε βράδυ κοιμάμαι με σκέψεις. Κάθε πρωί ξυπνώ με εφιάλτες. Για όσα έγιναν χωρίς να το ξέρω, για όσα θα γίνουν και θα τα μάθω, για όσα θα μείνουν για πάντα κρυφά και θα με κατακλύζουν με υποψίες.Δεν ξέρω τί απ’ όλα πονάει περισσότερο, στο σύνολό τους όμως με γεμίζουν θλίψη. Θλίψη και οργή. Μακάρι να μπορούσα να προβλέψω, να προλάβω, να γλιτώσω πριν με βρει το κακό αλλά στάθηκε αδύνατο. Όσο κι αν η διαίσθηση πολλές φορές σε προειδοποιεί, πάντα προτιμάς να κλείσεις τα μάτια και να κάνεις πως δεν βλέπεις την καταστροφή που έρχεται. Γιατί κατά βάθος δεν είσαι έτοιμος να τη δεχτείς, παρά μόνο όταν φτάσει στην πόρτα σου και με θράσος σου χτυπήσει το κουδούνι. Τότε τα βλέπεις όλα ξεκάθαρα. Μα είναι αργά.Και δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο (άραγε κι αν τον γυρνούσες θα ήταν καλύτερα, ή απλά θα κατάφερνες να καθυστερήσεις λίγο το κακό, το οποίο όμως αργά ή γρήγορα θα ερχότανε πάλι?)
Κάποιοι λένε πως όλα στη ζωή είναι γραμμένα και άλλοι πως τα πάντα γράφονται από εμάς τους ίδιους. Όπως και να χει, νομίζω πως το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Μερικές φορές αισθάνομαι τραγικά αδύναμη να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις και προτιμώ να τις προσπερνώ.Μέσα μου όμως με πονάνε και με θυμώνουν. Θυμώνω με τον εαυτό μου που φοβάται να αμυνθεί, θυμώνω και με την τύχη μου που πάντα παίζει μαζί μου, λες και είμαι μαριονέτα σε σκοινί, και με πάει όπου θέλει.
Τελικά η ζωή είναι ένας κυκεώνας μαλακίας. Κι αν σε λέγανε Αριάδνη, θα έπαιρνες τον μίτο παραμάσχαλα και θα έβγαζες την άκρη. Τώρα όμως, που σε λένε Ελένη ή Χριστίνα ή Αφροξυλάνθη, δεν έχεις τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις τη βοήθεια του μίτου. Αν σκεφτείς ότι η πυκνότητα της μαλακίας είναι μεγαλύτερη από την πυκνότητα του νερού (dμαλακίας>>dH2O), τότε ο μόνος τρόπος για να σωθείς είναι να ξέρεις καλό κολύμπι! Εξάλλου , όταν πιάσεις πάτο ξέρεις πως δεν υπάρχει παρακάτω, οπότε η μόνη διέξοδος είναι να αρχίσεις σιγά σιγά να ανεβαίνεις….
Think possitive! Στο τέλος, μου θύμισες το τραγούδι του Ζάκ Στεφάνου, που λέει, “φτάσε στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω..!”
kai mia mera, ksipnas kai nomizeis pos eisai ston paradeiso. mexri kai i peripterou pou panta se agriokoitouse, arxise na sou milaei me simpatheia. oi girw sou pou panta se prospernousan, i mallon se patousan sto perasma tous giati apla den se evlepan, arxisan na sou xamogelane. kai ekeini ti mera, gnorizeis to atomo pou tha se kanei na ta vlepeis ola roz…o patos vevaia, einai panta i basiki proipothesi gia na allaksoun ola.gamoto, den ginetai allios…