Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις που με απασχολούν εδώ και καιρό.
Κατάγομαι από μια επαρχιακή πόλη η οποία έχει πληθυσμό περίπου 40.000 κατοίκους. Εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα, πήγα σχολείο,έκανα φίλους και φίλες αλλά…ποτέ δεν αισθάνθηκα ιδιαίτερο δέσιμο με την πόλη μου. Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο συνάντησα παιδιά από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, μικρές και μεγάλες. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το πόσο όμορφα μιλούσαν για τον τόπο τους και πόσο παίνευαν το κάθετι από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά. Εγώ, αντιθέτως δεν έβρισκα ποτέ κάτι ενδιαφέρον να πω για την πόλη μου πέρα από τα τετριμμένα κι αυτό γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι η πόλη μου έχει κάτι το ιδιαίτερα όμορφο ή άξιο λόγου. Καταρχάς, η πόλη όπου μεγάλωσα δεν έχει κανένα ιδιάιτερο αξιοθέατο, κανένα σχεδόν μνημείο, κανένα μουσείο κτλ. Πέρα από αυτό θεωρώ (και δεν είμαι η μόνη) πως δεν έχει καμιά φυσική ομορφιά ή ιδιαιτερότητα. Δεν έχει θάλασσα (ουτε καν ποτάμι να την διασχίζει), δεν έχει βουνό (εκτός από ένα μικρό που είναι λίγα χιλιόμετρα μακριά αλλά δεν είναι καθόλου αξιοποιημένο),γενικά δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ!!
Φεύγοντας από την πόλη μου για να σπουδάσω μου δόθηκε η ευκαιρία να ταξιδέψω αρκετά. γύρισα σχεδόν όλη την Ελλάδα, κάνοντας εκδρομές, διακοπές κτλ. Είδα τόπους που όντως αξίζει να τους παινέψεις γιατί διαθέτουν απίστευτη φυσική ομορφιά.Είδα πόλεις που οι κάτοικοι προσπαθούν να τις κάνουν ενδιαφέρουσες για τους επισκέπτες (στο Βόλο φτιάχνουν σύγχρονες κατασκευές-στύλ art deco, στο Πήλιο προωθούν τα παραδοσιακά γλυκά τους, στα Μετέωρα εκμεταλλεύονται τη φυσική ομορφιά των τεράστιων βράχων και προσφέρουν δυνατότητες για σπορ, στα Γιάννενα η ομορφιά της λίμνης και το γραφικό νησάκι του Αλή Πασά αλλά και τα λαογραφικό μουσείο και το μουσείο των κερινων ομοιομάτων μαγνητίζουν τον επισκέπτη που σίγουρα θα θέλει να ξαναβρεθεί εκεί μετά την πρώτη του επίσκεψη. Και τόσα, μα τόσα άλλα που χρέιάζεται μια ολόκληρη μέρα γράφω για να τα αναφέρω όλα.
Στη δική μου πόλη αντιθέτως, διακρίνω εδώ και χρόνια μια τεράστια στασιμότητα. Είναι λες και κάποιος έχει πατήσει το pause και δεν κινείται τίποτα.
Μετά το τέλος των σπουδών μου θα πρέπει κατά πάσα πιθανότητα να εργαστώ εδώ. Και αυτό με απογοητεύει. ‘Οχι μόνο επειδή η πόλη μου δεν εμφανίζει καμιά πρόοδο και καμία αλλαγή αλλά γιατί ταυτόχρονα και οι κάτοικοι της έχουν μείνει πίσω απ τον ήλιο.Οι περισσότεροι ασχολούνται με τη γεωργία (φυσικά εννοείται ότι δεν σνομπάρω κανένα επάγγελμα και το γεγονός ότι κάποιος είναι γεωργός δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει σαν άνθρωπος).Αυτό που με χαλάει όμως είναι το ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν κάνουν τίποτα για να προοδεύσουν στη ζωή τους.Όχι επειδή δεν μπορούν (αλίμονο!οι δυνατότητες που παρέχονται σήμερα είναι άπειρες!), αλλά προφανώς γιατί δεν θέλουν. Δεν θέλει ρε παιδί μου ο αγρότης να ταξιδέψει πιο πέρα από το χωράφι του, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει πως ζουν άλλοι άνθρωποι πάνω στη γη (δικαίωμά του θα μου πεις!), δεν θέλει να μάθει τίποτα για την τεχνολογία, δεν θέλει να αποκτήσει καμία γνώση πέρα από την ημερομηνία που ενδύκνειται για τη σπορά του σιταριού και την εποχή του ραντίσματος. οκ!Δικαίωμά του. Αν αυτός ο ήσυχος αγροτάκος ασχολούνταν μόνο με τα χωραφάκια του δεν θα με ενοχλούσε καθόλου.Έλα όμως που έχει άλλες ανησυχίες!Μετά την κουραστική μέρα στη δουλειά θα πρέπει οπωσδήποτε να πάει στο καφενείο μαζί με τους άλλους “συναδέλφους” του, ντυμένος πάντα “σικ” με ξεβαμμένο δερμάτινο(που νομίζει ότι είναι trendy και του ανεβάζει τις μετοχές),ξεθωριασμόνο παντελόνι (ενίοτε αυτό που φοράει και στο χωράφι)και άθλιο παπουτσάκι με άσπρη πάντα καλτσούλα. Με αυτή την τέλεια εμφάνιση κάθεται πάντα πρώτη μούρη στο “γεωργικό-cafe” φροντίζοντας να έχει πάντα θέα προς τον δρόμο ώστε να μπορεί να κόβει κίνηση και να σχολιάζει-τι άλλο?-τις γυναίκες που περνούν απ έξω.Πέρα από τα σχόλια που θα κάνει, καμιά φορά είναι ικανός να βγει έξω, να σφυρίξει, να φωνάξει, να κάνει τελος πάντων οτιδήποτε για να κερδίσει την προσοχή πιστεύοντας ότι έτσι μπορεί και να “βγάλει γκόμενα”.(εδώ γελάτε).Σε περίπτωση δε που αποτύχει με τις Ελληνίδες, θα στραφεί σε αλλοδαπή (Βουλγάρα,Ρωσσίδα,Ουκρανή κτλ)όπου σίγουρα θα βρει ανταπόκριση και μια “ζεστή αγκαλιά” να τον περιμένει τις ώρες που η γυναίκα του θα σκαλίζει το μπαξέ ή θα αρμέγει τις αγελάδες.Το θέμα συνεχίζεται με το γνωστό τρόπο-Αλλοδαπή του τρώει τα λεφτά-αυτός μένει ταπί-το μαθαίνει η γυναίκα του και τον πετάει έξω από το σπίτι-αυτός μένει μόνος και απένταρος αλλά συνεχίζει να περηφανεύεται στους φίλους του ότι τα είχε με αλλοδαπό πιπίνι πρώτης τάξεως και επομένως όλοι πρέπει να τον ζηλεύουν και -αν δεν είναι κομπλεξικοί-να τον αναδείξουν σε “γ…α της χρονιάς!”
Και εδώ ερχόμαστε στο μεγάλο μου ερώτημα.Συμβαίνει άραγε αυτό και στις υπόλοιπες επαρχιακές πόλεις? Είναι τόσο μεγάλη η κατάντια του Έλληνα?
Και πως μπορεί ένας νέος άνθρωπος να επιβιώσει σε μια τέτοια κοινωνία χωρίς να χάσει το μυαλό του?

Που είναι ο Santa oeo??

Πού είναι ο Santa? οεο?

Κάθε χρόνο περιμένουμε τον Santa, που θα μοιάζει περίπου με αυτόν τον χοντρό παππού στη διαφήμιση της coca-cola, θα έχει κόκκινα μάγουλα παρόλο που ζει στην παγωμένη Λαπωνία, θα έχει καταπληκτικό και λαμπερό χαμόγελο παρόλο που είναι 1500 ετών και οδηγεί το έλκηθρο του, το οποίο σέρνουν 1-2 τάρανδοι παρόλο που ο γερο αι-Βασίλης είναι τρομερά υπέρβαρος!! Πέρα από αυτά ο αγαπημένος μας Αγιος Βασίλης είναι ιδιαίτερα ευκίνητος (περνά μέσα από σόμπες, τζάκια και πάσης φύσεως καμινάδες), έχει το μοναδικό χάρισμα να περπατά αθόρυβα ώστε να μην γίνεται αντιληπτός από κανένα παιδάκι και τα τελευταία χρόνια έχει αποφασίσει να εκσυγχρονιστεί γι αυτό απέκτησε e-mail όπου τα παιδιά μπορούν να στέλνουν τις παραγγελιές τους χωρίς τον κίνδυνο να χαθεί το γράμμα στο ταχυδρομείο. Επίσης, ο αγαπημένος μας αι-βασίλης είναι υπερβολικά πλούσιος, αφού μπορεί να αγοράζει δώρα για όλα τα παιδιά του κόσμου (τα οποία είναι σίγουρα περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο σε όλο τον πλανήτη) και ταχύτατος, αφού μπορεί να μεταφέρει όλα αυτά τα δώρα μέσα σε ένα μόνο βράδυ.
Ο αι-Βασίλης δεν έχει άλλες ασχολίες, αφού όλο τον υπόλοιπο χρόνο κάθεται στο εξοχικό του στη Λαπωνία και παίζει με τους τάρανδους και τα haskey του. Η μόνη εργάσιμη μέρα για τον Santa είναι η πρωτοχρονιά, σε αντίθεση με όλους τους άλλους ανθρώπους πάνω στη γη για τους οποίους αυτή η μέρα είναι πάντοτε αργία.
Τέλος, θα ήθελα να επισημάνω ότι αυτός ο χοντρούλης και πολύ συμπαθητικός γεράκος είναι και θα παραμείνει αθάνατος. Όσοι αιώνες και αν περάσουν θα παραμένει πάντα γέρος, αλλά δεν θα πεθαίνει ποτέ. Θα έρχεται κάθε πρωτοχρονιά στα σπίτια και θα παραδίδει τα δώρα του. Πάντα με μια μεγάλη κάτασπρη γενιάδα, γυαλάκια πρεσβυωπίας και αρκετές ρυτίδες στο πρόσωπο. Εκτός και αν, σερφάροντας στο διαδίκτυο μια παγωμένη ημέρα,πατήσει τυχαία τη λέξη bottox στο search του yahoo….