Ο λάθος άνθρωπος βρίσκεται δίπλα μας, περπατάει κοντά μας και κάνει σκέψεις απύθμενης βλακείας.Ότι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι είμαστε λάθος. Αναλύοντας την ετυμολογία της λέξης άνθρωπος μπορείς να συμπεράνεις πολλά. Άνθρωπος= άνω+θρώσκω που σημαινει κοιτάζω ψηλά. Ο λάθος άνθρωπος λοιπόν είναι αυτός που κοιτάζει χαμηλά.Ενδιαφέρεται πολύ για την ύλη και αδιαφορεί για την ψυχή. Τα λόγια τον κουράζουν και τα θεωρεί κενά γιατί ο ίδιος του δεν μπορεί ποτέ να τα πει. Τα αισθήματα τον καταπιέζουν και τα θεωρεί ψεύτικα γιατί ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να τα νοιώσει. Όλα τα υπολογίζει και όλα τα μετράει και αν τελικά ο λογαριασμός του βγει λάθος κατηγορεί τους άλλους γι αυτό και όχι τον εαυτό του που υστερεί στην αριθμητική. Ο λάθος άνθρωπος δεν αρκείται σε τίποτα,γιατί πολύ απλά όλα του φαίνονται λίγα. Και είναι.Γιατί κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα. Αλλά η εξυπνάδα έγκειται στονα είσαι ευτυχισμένος με όσα μπορείς να έχεις και για να γίνει αυτό πρέπει να μάθεις να κοιτάς ψηλά. Αλλιώς.. είσαι ο λάθος άνθρωπος.
Όλοι γεννιόμαστε μόνοι. Βέβαια, παραδίπλα μας μπορεί να γεννιέται και κάποιος άλλος αλλά κανείς μας δεν τον βλέπει ποτέ. Όταν ανοίξουμε τα μάτια μας βλέπουμε κάτι περίεργους τύπους να μας κάνουν ακατανόητα νοήματα προσπαθώντας να μας πείσουν ότι έχουμε παρέα. Και ο ίδιος ο Αριστοτέλης το δήλωσε ρητά : Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώον… Αυτό όμως σηκώνει άλλη ανάλυση. Ο άνθρωπος , που άνω θρώσκει, δεν έχει ανάγκη κανέναν. Διότι έχει το θάρρος να βλέπει τα πράγματα ακριβώς όπως έχουν και με το βλέμμα ψηλά μπορεί να προχωράει. Άρα, η λέξη κοινωνικός προφανώς περιγράφει τη λέξη ζώον και ως ζώα πρέπει να δεχτούμε ότι έχουμε ανάγκη από συντροφιά.
Μέσα στην διαδρομή της ζωής μας λοιπόν, ψάχνουμε ασταμάτητα για παρέα. Κάθε είδους. Αρκεί να ανήκει στην ίδια συνομωταξία.Τα υπόλοιπα ζώα ψάχνουν κι αυτά όπως εμείς και μέσα στο ψάξιμο αυτό γίνονται συχνά πολλά μπερδέματα κι έτσι ο ένας γνωρίζει τυχαία τον άλλον και ενώ τη μια μέρα είναι άγνωστοι, την άλλη μέρα μπορεί να είναι φίλοι ή και ζευγάρι. Ο μηχανισμός που ελκύει τον έναν προς τον άλλον είναι άγνωστος. Αν και υποψιάζομαι, πως εφόσον είμαστε ζώα, τότε μάλλον υπαίτια θα πρέπει να είναι η μυρωδιά. Η αλήθεια είναι, πως με κάτι πειράματα που έγιναν, αποδείχτηκε πως ορισμένες ορμόνες του σώματος μας είναι υπεύθυνες για την μυρωδιά που εκλύουμε, η οποία είναι μοναδική για κάθε άνθρωπο και λειτουργεί επιβοηθητικά για την επιλογή του συντρόφου του. Αν δηλαδή -υποσυνείδητα- δεν μας αρέσει η μυρωδιά του άλλου , τότε απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο αυτό.Έτσι λοιπόν, ως ζώα, μυρίζουμε τον διπλανό μας και αποφασίζουμε για τον αν θα κάνουμε παρέα μαζί του ή όχι, για το αν θα τον βάλουμε στη ζωή μας ή στο κρεβάτι μας. Το θέμα είναι πως η όσφρηση ως κριτήριο μάλλον δεν επαρκεί για την επιλογή, οπότε πού και πού ανοίγουμε και τα μάτια μας για να σιγουρευτούμε αλλά και πάλι υπάρχει ο κίνδυνος να κάνουμε λάθος ,γιατί θαμπωνόμαστε από την εμφάνιση και τα καταραμένα τα ραβδία μας λένε ότι όλα είναι οκ και μπορούμε να προχωρήσουμε. Μοιραία λοιπόν, πεφτουμε -πού αλλού?- στον λάθος άνθρωπο!
Στην αρχή νιώθουμε ευτυχισμένοι γιατί καταφέραμε να επιβεβαιώσουμε αλλά και να ταυτιστούμε με την αρχή του Αριστοτέλη.Επιβεβαιώσαμε δηλαδή, ότι οι άνθρωποι είναι κοινωνικοί αλλά ταυτόχρονα ταυτιστήκαμε -και αποδεχτήκαμε-το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι ζώα. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν μας χαλάει και πολύ αυτός ο χαρακτηρισμός γιατί πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας. Και το μόνο που βλέπουμε είναι εκείνο το ροζ συννεφάκι που κρέμεται από πάνω μας και νομίζουμε ότι όντως θρώσκουμε άνω. Πόσο γελασμένοι είμαστε! Γιατί την ίδια ώρα, ο διπλανός μας, αυτός που εμείς επιλέξαμε από τη μυρωδιά και την κατά γενική ομολογία αδύναμη όραση μας, είναι εντελώς διαφορετικός από μας. Η διαφορετικότητα αρχίζει να φαίνεται γρήγορα, αλλά εμείς, ως ζώα πλέον δεν τη βλέπουμε. Γιατί για μας μετράει η μυρωδιά και μυρωδιά δεν παίρνουμε πόσο μεγάλη μαλακία κάναμε. Και ξαφνικά μια μέρα ξυπνάμε και καταλαβαίνουμε πως κάτι δενπάει καλά. Το τί δεν πάει καλά, είναι μια άλλη ιστορία που δεν θα την αναλύσουμε εδώ.Το θέμα όμως είναι πως ενώ το ξέρουμε, το βλέπουμε, το νιώθουμε πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα θέλουμε, εμείς δεν εγκαταλείπουμε τον αγώνα. Και το ερώτημα είναι γιατί.
Ξέρεις πως έχεις μπλέξει με τον λάθος άνθρωπο. Το ξέρεις καλύτερα απ τον καθένα. Έχει ένα σωρό κουσούρια που αν κάτσεις να τα μετρήσεις θα χρειαστείς τουλάχιστον δυο βδομάδες. Κι όσο κι αν θέλεις να κάνεις τα στραβά μάτια, δεν μπορείς γιατί όλα αυτά τα προβλήματα προβληματίζουν και εσένα και καταντάς ένα μίζερο πλάσμα χωρίς λόγο ύπαρξης και χωρίς διάθεση για ζωή. Παρόλα αυτά δεν λες να ξεκολλήσεις. Γιατί? Επειδή ερωτεύτηκες? Σίγουρα όχι. Δεν μπορεί να ερωτεύτηκες αυτόν που δεν αυξάνει την κυκλοφορία των ενδορφινών σου. Το λένε και οι ειδικοί. Επειδή συνήθισες? Αν συνήθισες την μιζέρια τότε απλά είσαι ένα μαζοχιστικό πλάσμα που δεν σου αξίζει τίποτα περισσότερο. Αλλά κανείς μας δεν είναι.Άρα, δεν ισχύει ούτε αυτό. Γιατί λοιπόν συνεχίζεις να έχεις αυτό το κόλλημα? Γιατί το κόλλημα είναι στο μυαλό σου. Γιατί το φτωχό σου μυαλό πιστεύει πως αυτός ο λάθος άνθρωπος, που βλέπει χαμηλά, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και χαμηλές αποδοχές, μπορεί να αλλάξει! Και μάλιστα-ακόμα χειρότερα-πιστεύεις πως θα τον αλλάξεις εσύ!! Εσύ! Ο άνθρωπος ο σωστός ο νοικοκύρης, που όλα τα έμαθες τέλεια και όλα τα κατάφερες άψογα, μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο! Πόσο εγωιστικό ζώον μπορεί να είσαι για να το πιστεύεις αυτό? Στο 99% των περιπτώσεων, όταν ένας από τους δύο είναι σκατάς, τότε παρασύρει και τον άλλο, με αποτέλεσμα να καταντούν να κυλιούνται παρέα στο βούρκο. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να ανεβάσεις κάποιον όταν βρίσκεται στον πάτο, όσο κι αν το θέλεις. Και ακόμα πιο δύσκολο είναι να τον αλλάξεις. να τον κάνεις να σκέφτεται διαφορετικά και να πράττει σωστά ώστε να μην ξανακυλήσει στα ίδια. Οπότε, ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι καταφέρνεις να τον ανεβάσεις, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα καταφέρεις να τον κρατήσεις στο ύψος που πρέπει, διότι θα ξανακυλήσει από μόνος του.Γιατί έτσι έμαθε. Δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο. Και ο μόνος που θα υποφέρει θα είσαι εσύ. Που θα βλέπεις τους κόπους μιας ζωής να χάνονται σε ένα λεπτό επειδή ο σύντροφος σου είναι πότης, χαρτοπαίκτης, γυναικάς, καταθλιπτικός και μαλάκας.
Κάπου είδα γραμμένη μια ηλίθια ερώτηση που μου έκανε εντύπωση.Αν θα άφηνες λέει να φύγει από κοντά σου ο σύντροφός σου, για να μην του κάνεις κακό. Κανονικά η ερώτηση θα έπρεπε να έχει διατυπωθεί ανάποδα. Εσύ, θα μπορούσες να φύγεις από κάποιον που σου κάνει κακό? Γιατί παρόλο που όλοι ξέρουμε ποιά είναι η σωστή απάντηση, τα σκατώνουμε στην πράξη. Εσύ λοιπόν, ο άνθρωπος που βλέπεις ψηλά και έχεις στόχους και ιδανικά, μπορείς να αντικρούσεις την αρχή του Αριστοτέλη? Μπορείς να του αποδείξεις πως δεν είσαι ζώον, και πως σε καμιά περίπτωση δεν χρειάζεσαι κανέναν για να νιώθεις καλά? Μπορείς να αποδείξεις πως όλα αυτά είναι απλά θεωρίες που αυξάνουν την ανασφάλειά σου και σε ρίχνουν σε ένα μυστήριο τριπάκι που αποτελείται από το τρίπτυχο γάμος-οικογένεια-ευτυχία? Σε πληροφορώ ότι οι τρεις αυτές λέξεις είναι εντελώς ασύνδετες μεταξύ τους. Τόσο που μοιάζουν σαν χειμωνιάτικο μπουφάν μέσα στο κατακαλόκαιρο.Τρελός είσαι να το φορέσεις?
Πρόσφατα σχόλια